Zasady karności

Karność polega głównie na tworzeniu przyzwyczajeń, a więc obejmuje cztery istotne zasady. 1) dziecko musi postępować w sposób pożądany i wyeliminować postępowanie niepożądane: 2) musi powiązać zadowolenie z czynami pożądanymi i niezadowolenie z niepożądanymi: 3) musi wykonywać czyn pożądany tak automatycznie, że z czasem będzie powtarzało go z własnej woli i bez potrzeby nadzorowania: 4) musi nauczyć się zastępować postępowanie niepożądane pożądanym.

Jeżeli nawet motywacja pozytywna w formie nagrody przynosi lepsze rezultaty niż motywacja negatywna w formie kary, kary nie należy jednak likwidować. Istotą każdego moralnego zachowania się jest poznanie możliwych konsekwencji czynu. Obejmuje to między innymi zdolność przewidywania następstw czynu niepożądanego: zdolności tej nie znajduje się u osób o niskim stopniu inteligencji. Ponieważ poznanie możliwych następstw czynu pociąga za sobą ocenę czynu, każde dziecko musi się nauczyć oceniać czyny na podstawie ich następstw. Samo więc musi nauczyć się rozstrzygać, czy czyn jest wart swojej „oceny”.

Zasady i prawa służą dwom pożytecznym celom karności: 1) działają przede wszystkim jako czynnik wychowawczy, zaznajamiający dziecko z wzorami postępowania akceptowanego przez środowisko i 2) są restrykcyjne, powstrzymują postępowanie niepożądane. Jeżeli stosuje się właściwego rodzaju karność, to reguły i prawa w latach dojrzewania powinny być niepotrzebne. Gdyby ich jednak nie stosowano, wiele osób postępowałoby w sposób niespołeczny. Zasady i prawa służą więc jako środek zaradczy przeciw postępowaniu antyspołecznemu.

Aby przepisy były skuteczne, muszą być konsekwentne. W przeciwnym razie dziecko jest zdezorientowane, nie wie, co robić i kogo słuchać. W eksperymencie przeprowadzonym z dziećmi w żłobku dwie osoby dorosłe dawały dzieciom polecenia. Gdy rozkazy były identyczne, dzieci wykazywały skłonność do posłuszeństwa. Gdy rozkazy były różne i niezgodne, dzieci wahały się w wyborze działania, były posłuszne jednej albo drugiej osobie, lub najpierw jednej, a następnie drugiej. Często jednak nie były posłuszne żadnej z nich. Następstwa emocjonalne takiej dyscypliny były niejednokrotnie dla dzieci bolesne (Meyers, 1944).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>