Zabawa udawana (iluzyjna) – ciąg dalszy

Wzory zabawy udawanej. Badania zabawy udawanej wykazały, że rozwija się ona według określonego wzoru. Merkey (1935) stwierdził, że dzieci poniżej trzech lat interesuje głównie personifikacja, przejawiająca się: w mówieniu do lalek lub do przedmiotów martwych: w zabawach, w których występują istoty wyobrażone, jak na przykład różnego rodzaju straszydła: w używaniu przedmiotów na niby, jak na przykład picie z pustej filiżanki: w nadawaniu przedmiotom fantastycznych nazw oraz stwarzaniu sytuacji, pociągających za sobą skomplikowane używanie materiałów, jak na przykład zabawa w dom. Najczęściej zabawy są powiązane z materiałami, które dzieci znajdują w pobliżu. Po trzecim roku życia wykorzystywanie,materiałów w zabawach iluzyjnych jest najbardziej typową aktywnością wyobraźni. Dzieci starsze używają materiałów w bardziej skomplikowany sposób, na przykład zamiast zwyczajnie kopać piasek łopatką, budują z niego tunel. Dzieci po trzecim roku życia zajmują się zabawami, polegającymi na stwarzaniu udawanych sytuacji, wykorzystaniu surowych materiałów do czynności konstrukcyjnych i mniej lub więcej skomplikowanych inscenizacjach.

Formy zabawy udawanej. Zabawa udawana jest odzwierciedleniem kultury otaczającej dziecko: w zabawie tej dziecko przedstawia swoje życie codzienne. Dziecko bawiąc się powtarza w formie naśladowczej wszystko to, co słyszy lub widzi (K. Biihler, 1930). Zabawa naśladowcza nie tylko odzwierciedla kulturę społeczeństwa, w którym dziecko żyje, lecz jest również odbiciem ducha czasu, epoki, w której ono wzrasta.

Na przykład podczas drugiej wojny światowej zarówno chłopcy, jak i dziewczynki bawili się w stwarzaniesytuacji, w której występowali żołnierze, czołgi, armaty, samoloty i w wykonywanie różnych czynności związanych z wojną (Garrison, 1952).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>