Zabawa konstrukcyjna – ciąg dalszy

Początkowo dziecko jest zadowolone ze wszystkiego, co zrobi i z dumą popisuje się tym wobec otoczenia. Jednak później dziecko ustosunkowuje się bardziej krytycznie do swoich prac i nie tylko przestaje się nimi chełpić, lecz często zakrywa je i nawet niszczy, jeśli inni chcą je oglądać. Tak jest zwłaszcza z malowidłami i rysunkami. Pomiędzy klasą czwartą a ósmą zainteresowania rękodzielnictwem, z wyjątkiem gotowania, słabną (Sullenger i inni, 1953). Dotyczy to zwłaszcza tych dzieci, które nie wykazują wyraźnych zdolności w kierunku jakiegoś specjalnego rodzaju pracy twórczej, jak malowanie, rysowanie czy modelowanie. Gdy dziecko ma tego rodzaju uzdolnienia, praca w tym kierunku staje się ulubionym zajęciem, jest ona dla dziecka najmilszą formą zabawy samotnej i nawet gdy ono dorośnie, nie przestaje być również dla niego przyjemna.

Rysowanie. Jednym z najczęstszych sposobów wyładowania zapału twórczego jest rysowanie. Na skutek słabej koordynacji mięśni, małe dziecko nie umie właściwie rysować, lecz bardzo lubi bazgrać, to znaczy wykonywać ostre i często zupełnie bezcelowe ruchy ołówkiem lub kredką. Rysowanie jest dla niego raczej środkiem ekspresji niż sposobem tworzenia piękna. Ukończony rysunek jest o wiele mniej ważny niż tworzenie go. W miarę jak w percepcji coraz większą rolę odgrywa różnicowanie, zaufanie do zdolności rysunkowych u dziecka maleje. (Gesell i Thompson, 1934).

Rysowanie jest wyrazem tego, co w danym momencie absorbuje umysł dziecka. Jego pierwsze rysunki są symboliczne, dalekie od bezpośredniej kopii przedmiotów. Dziecko rysuje przedmioty tak, jak je pamięta, nie interesuje się perspektywą, proporcjami lub stosunkami. Zamieszcza natomiast szczegóły, które go interesują, jak guziki na płaszczu, podczas gdy równocześnie omija rzeczy istotne, jak ciało człowieka lub motor w samochodzie, W miarę rozwoju kreśli lub szkicuje przedmioty częściowo z pamięci, częściowo wprost z obserwacji. Od około szóstego roku życia dziecko próbuje odtwarzać w rysunkach to, co widzi, i zwraca uwagę na wielkość, perspektywę, poprawność szczegółów. U dzieci ośmioletnich perspektywa w rysunku jest dobrze rozwinięta (Leroy, 1951). „Rysunki przezroczyste”, czyli takie rysunki osób lub przedmiotów, jak gdyby były prześwietlone promienami X, są z wiekiem coraz rzadsze, szczególnie po ósmym roku życia (Leroy, 1950). Oryginalność rysunków dziecka znika bardzo szybko, z wyjątkiem rysunków dziecka rzeczywiście uzdolnionego (Cappe, 1947). Małe dziecko wykazuje więcej zainteresowania barwą niż dziecko starsze, które bardziej interesuje się formą. Małe dziecko rysuje głównie kredką, podczas gdy starsze dziecko rysuje ołówkiem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>