Wzory płci

Każda grupa społeczna ma uznane wzory zachowania się dla członków obojga płci. Od najwcześniejszego dzieciństwa dziewczynka uczy się przystosowania do tych wzorów naśladując matkę, podobnie jak chłopiec uczy się „być męskim” identyfikując się z ojcem albo ze starszymi chłopcami. Dzieci przyswajają sobie uznane wzory przez rozmaite ćwiczenia w rodzinie oraz przez presję społeczną rówieśników i innych dorosłych. Chłopcom zostawia się więcej wolności niż dziewczętom i wychowuje się ich według mniej ścisłych prawideł zachowania się, co przyśpiesza ich emancypację. Skoro tylko dziecko opanuje właściwy stereotyp „męskiego” czy „,żeńskiego” zachowania się, może być pewne społecznego uznania przez grupę. Jeżeli nie opanuje uznanych wzorów płci, narażone jest na krytykę i społeczny ostracyzm (Benedict, 1938:Daivs, 1941: Parsons, 1942, 1947: Seward, 1944, 1946: Komarowsky, 1946, 1950: Gorer, 1948: Mead, 1949: Rabban, 1950: Wallin, 1950: Gough, 1950: Sherriffs i Jarrett, 1943: Jersild, 1954).

Normy wychowawcze rozmaitych klas społecznych stosowane do chłopców i dziewcząt są doniosłym czynnikiem determinującym obowiązujące zachowanie się społeczne. Od najwcześniejszych lat życia zarówno chłopcy, jak i dziewczęta biedniejszych klas społecznych podlegają wpływom wychowawczym skłaniającym ich do zachowania się zgodnego z wzorami płci. Dzieci klas średnich, przeciwnie, nie podlegają we wczesnych latach życia wyraźnemu wychowaniu odnośnie zachowania odpowiadającego ich płci. Dopiero później przejmują od rodziców i rówieśników wzór zachowania się, uważany za odpowiedni dla ich płci (Benedict, 1938: Rabban, 1950: Havighurst, 1953). Chociaż to, co jest charakterystyczne dla danej grupy, różnicuje się w rozmaitych grupach, to pewne czynniki są stałe, na przykład to, że ktoś jest dowcipny albo przyjacielski. Dla chłopców istnieje społecznie uznany wzór „prawdziwego chłopca”, wymagający sumienności w grach, gotowości ryzyka, przyjacielskości. Mniej więcej w klasie piątej chłopcy różnicują się na takich, którzy trzymają się w rezerwie, i takich, którzy wiążą się z grupą. Dla dziewcząt społecznie obowiązujący wzór jest mniej ściśle określony i bardziej się zmienia niż wzór przyjęty dla chłopców. Mniej więcej w klasie piątej zaznacza się różnica między wzorem „małej panienki” a wzorem „trzpiota”. Zarówno chłopcy, jak i dziewczynki, jeżeli chcą zapewnić sobie uznanie i przyjęcie przez grupę, muszą dostosować się do społecznie obowiązujących wzorów swego wieku, płci i grupy klasowej (Tuddenham, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>