WYBÓR TOWARZYSZY CZ. II

W wyborze towarzyszy starsze dziecko bardzo się różni od niemowlęcia, które przyjmuje za swego towarzysza każdego, kto się z nim bawi, bez względu na wiek i płeć. Stopniowo dziecko staje się coraz bardziej wybredne w wyborze swych przyjaciół. Takie czynniki, jak wiek, inteligencja i sprawności sportowe, mają doniosłe znaczenie, chociaż płeć dziecka, początkowo w mniejszym stopniu niż później, decyduje o tym, czy będzie ono wybrane na towarzysza zabawy, czy nie (Hagman, 1933: Parten, 1933: Fitę, 1940: Lippt, 1941: Koch, 1944: Laughlin, 1953). Około czwartego roku życia dzieci wolą dobierać towarzyszy zabawy własnej płci, przy czym przyjacielskie stosunki między dziećmi tej samej płci rozszerzają się wraz z wiekiem dzieci (Chevaleva-Jankowskaja, 1947: Challman, 1932: Hagman, 1933: Koch, 1933, 1944: Dahlke, 1953: Jersild, 1954). Podział rasowy pojayvia się dopiero wtedy, gdy dzieci zaczynają przejawiać zdecydowaną skłonność do dobierania przyjaciół spośród ich własnej rasy (Koch, 1944: Springer, 1950).

Ponieważ środowisko dziecka jest ograniczone, niemal zawsze wybiera ono swoich towarzyszy z bezpośredniego sąsiedztwa. To znaczy, że dziecko wybiera spośród dzieci sąsiedztwa takich chłopców i dziewczęta, których uzna za towarzyszy najbardziej dla siebie odpowiednich. Jeśli nie podoba mu się żadne z dzieci, wtedy może postępować według jednego z czterech sposobów: może zmienić własne zachowanie się, aby dostosować się do dziecka, które wybierze na towarzysza spośród dzieci najbardziej odpowiadających mu: może wyobrazić sobie towarzyszy fikcyjnych, którzy będą bawili się z nim według jego woli: może powrócić do towarzyszy w rodzinie – rodziców i rodzeństwa: może wreszcie bawić się samo. Żadna z tych dróg – oprócz pierwszej – nie zaspokaja potrzeb dziecka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>