Uświadamianie sobie różnic płci

We wczesnych latach dzieciństwa chłopcy bawią się chętnie z dziewczynkami. W okresie tym nie ma antagonizmu między dziećmi obojga płci. W pierwszej, a niekiedy w drugiej klasie szkoły elementarnej chłopcy bawią się jeszcze z dziewczętami, ponieważ one umieją dotrzymać im kroku w zabawie. Mali chłopcy mogą nawet przejawiać duże zainteresowanie jakąś dziewczynką z własnej klasy i chęć przebywania raczej z nią niż z chłopcami. Jednak w klasie trzeciej, gdy dzieci mają osiem lat, zaczyna zaznaczać się antagonizm między obu płciami prowadząc do znacznych nieporozumień. Dzieci pomniejszają znaczenie zainteresowań, sprawności i czynów przedstawicieli płci odmiennej: unikają one wzajemnych kontaktów nawet w towarzystwie: kłócą się stale i przezywają, gdy tylko pozostają same bez nadzoru dorosłych. Bardziej agresywni w tych walkach są przeważnie chłopcy. Dziewczynki natomiast odwzajemniają się w ten sposób, że wycofują się z towarzystwa chłopców albo postępują z chłopcami w ten sam sposób, jak oni z nimi. Chłopiec, który w tym wieku zdradza zainteresowanie dziewczynką, jest przedmiotem kpin ze strony rówieśników. Antagonizm ten trwa zazwyczaj aż do wieku dojrzewania: wtedy na krótki okres czasu pogłębia się i wyraża się w czynnym antagonizmie w stosunku do wszystkich przedstawicieli płci odmiennej. Mali chłopcy nawet przed ósmym rokiem życia mogą przejawiać antagonizm płci typowy dla chłopców starszych, jeśli współżyją z chłopcami starszymi i naśladują ich postawy i ich zachowanie się (Furfey, 1927, 1930: Campbell, 1939: Koch, 1944: Morenc, 1947: Gesell ‚i lig, 1949: Garrison, 1952: Brown, 1954),

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>