Uświadamianie sobie różnic płci – ciąg dalszy

Nie ma żadnych danych na to, że antagonizm płci wynika z podłoża fizycznego albo z dojrzewania jakiejkolwiek właściwości umysłowej. Raczej wszystkie dane wskazują na wpływy kulturalne. Istnieją pewne formy nacisku kulturowego, wywieranego na chłopców i dziewczęta, zmierzające do rozwinięcia u nich właściwych zainteresowań płcią: każe się im wykonywać czynności przeznaczone kulturowo dla danej płci i traktuje się jedną płeć lepiej niż drugą, zamiast uważać je za różne. Utrudnia to chłopcom i dziewczynkom zaprzyjaźnianie się nawet wtedy, gdy tego pragną. Próby takie zarówno ze strony chłopców, jak i dziewcząt spotykają się z uznaniem dorosłych, lecz z pogardą rówieśników. Nadto chłopcy i dziewczęta w swoim rozwoju społecznym przyswajają sobie wartości różnego rodzaju. Dla chłopców nawet matki mają mniejsze znaczenie niż miały wtedy, gdy oni byli młodsi, gdyż ze względu na swą płeć nie mają one takiej pozycji społecznej, jaką mają mężczyźni. Jest więc jasne, że odmienne traktowanie różnych płci jest wytworem stosunków społecznych, a nie jakiegokolwiek czynnika tkwiącego w samych dzieciach (Bonney, 1944a, 1954: Koch, 1944: Merry i Merry, 1950: Zeleny, 1951: Garrison, 1952: Stoodley, 1952: Jersild, 1954: Breckertridge i Vincent 1955). Dzieci z biedniejszych warstw społecznych, które cierpią na poczucie nieodpowiedniości i niepewności, są na ogół bardziej antagonistycznie nastawione do członków odmiennej płci niż dzieci z warstw zamożniejszych (Zeleny, 1951). Chłopcy dzięki ich poczuciu przewagi są na ogół mniej skłonni do antagonizmu wobec dziewcząt niż dziewczynki wobec chłopców, pomimo że oni są przede wszystkim powodem antagonizmu (Tschechtelin, 1945: Bonney, 1954). Bonney (1954) twierdzi, có następuje:

„…międzyosobowe postawy, występujące w każdej klasie szkolnej między grupami płci i w ich obrębie, wyznaczone są raczej takimi czynnikami, jak poziom społeczno-ekonomiczny rodziny dziecka, zgodnie z którym chłopcy i dziewczęta bawili się wspólnie organizując się w grupy, natomiast byli rozłączani w innych sytuacjach, na przykład przy siedzeniu lub jedzeniu: przy czym nauczyciele i inni dorośli podkreślali albo zmniejszali, za pomocą bezpośredniego i pośredniego nauczania, raczej różnice płci niż różnice konstytucji cielesnej albo tak zwane stadia naturalnego rozwoju płciowego”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>