Ulubione zwierzęta

Wszystkie dzieci lubią bawić się ze zwierzętami. Nawet niemowlęta raczkujące lubią bawić się ze spokojnym kotkiem albo pieskiem. Gdy zaś dziecko dostatecznie podrośnie i zapragnie towarzyszy, którzy by spędzali z nim czas zabawy, zwierzę, zwłaszcza pies albo kot, w wystarczający sposób zastępuje mu takiego towarzysza. Stwierdzono, że zainteresowanie psem i kotem wzrasta szybko między siódmym a czternastym rokiem życia, przy czym tempo tego wzrostu osiąga punkt kulminacyjny około dwunastego roku. Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta wolą psy niż koty, a ich zainteresowanie zabawą z kotem osiąga punkt szczytowy wcześniej niż zainteresowanie zabawą z psami. Dotyczy to przede wszystkim chłopców (Lehman, 1928).

Dziecko, które ma jakieś zwierzę, osiąga inne korzyści nie licząc tego, że zastępuje mu ono towarzysza zabawy. Posiadając psa dziecko znajduje dużo okazji do wyżycia się uczuciowego. Zabawa z psem jest dla niego źródłem zaspokojenia jego miłości własnej: zaspokaja jego pragnienie wykazywania swojej przewagi: przede wszystkim zaś, co jest najważniejsze, jest skutecznym czynnikiem społecznego rozwoju dziecka. Dziecko mając psa nawiązuje łatwo liczne kontakty w sąsiedztwie nie tylko z dziećmi, lecz również z dorosłymi. Dla dziecka bojaźliwego i wstydliwego jest to często skuteczny sposób nawiązywania kontaktów, których nie zainicjowałoby, gdyby było samo (Bossard, 1953). Tak więc zwierzę może się okazać dla dziecka czymś więcej niż zwykłym substratem towarzysza zabawy. Ponadto zwierzę nie rozwija u dziecka cech aspołecznych, tak często spotykanych u dzieci, które zastępują prawdziwych towarzyszy zabawy towarzyszami fikcyjnymi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>