Uczenie się pojęć czasu

Przyswajając sobie pojęcia czasu, najpierw dziecko uczy się tych pojęć, które mają jakieś powiązanie z jego osobistymi przeżyciami, a później tych, które nie mają żadnego związku z jego doświadczeniami. Na przykład w wieku sześciu lat dziecko dobrze rozumie pojęcie czasu konwencjonalnego, lecz dopiero w dziewiątym lub dziesiątym roku życia może zrozumieć długie okresy czasu przeszłego (Bradley, 1947). Bezpośrednie nauczanie ma tutaj mniejsze znaczenie niż wrażenia gromadzone w procesie dorastania. Nauczanie może mieć duże znaczenie, lecz przedtem dziecko musi wytworzyć sobie podstawowe pojęcia pokrewne, głównie te, które wiążą się z liczbami (Pistor, 1939, 1940: Jersild, 1954).

Zrozumienie znaczenia czasu zależy od takich czynników jak regularne spożywanie posiłków, regularne chodzenie do szkoły itp. (Springer, 1952). Jeżeli jednak uregulowany plan dnia ma mieć znaczenie dla zrozumienia czasu, musi leżeć w granicach doświadczeń dziecka (Garrison, 1952). Błędy zdarzają się głównie wtedy, gdy nie stosuje się określonych sposobów (Farell, 1953). Na przykład małe dziecko nie ma pojęcia ani o długości czasu, ani o tym, w jaki sposób ją oceniać: aby trafnie ocenić jednostki czasu, trzeba wziąć pod uwagę czynność wykonywaną w tym czasie. Jedna godzina spędzona na zabawie wydaje się o wiele krótsza niż godzina spędzona w szkole. Dopóki dziecko nie nauczy się tego, że przy ocenie czasu musi wziąć pod uwagę wykonywaną przez siebie czynność, dopóty nie będzie umiało poprawnie oceniać czasu. Większość zabaw, jakie poza jedzeniem i ubieraniem się mają miejsce w życiu dziecka w wieku od lat trzech do pięciu, może być przyczyną błędnej percepcji czasu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>