Technika przewodzenia w grupach dzieci

W interesującym porównaniu grupy czwartoklasistów ukazano różnice charakterystycznych cech przywódców i nieprzywódców, U przywódców stwierdzono cechy osobowości spotykane najczęściej u przywódców dorosłych, takie jak niezawodność, zdolność wykonania zleconego zadania, pomysłowość i pewność siebie. Okazało się, że przywódcy to nie są dzieci agresywne, lecz spokojne, układne i zdolne, a inteligencja nie jest tu tak ważnym czynnikiem, jak nawyki zachowania się w klasie. Przywódcy byli w klasie bardzo uważni, stosowali się do zaleceń, byli pomysłowi i niezawodni, dawali sobie radę w pracy. Odznaczali się pewnością siebie, zdolnością do współdziałania, stałością uczuć, grzecznością, humorem i znaczną wnikliwością albo zrozumieniem woli grupy. Im lepiej było dziecko przystosowane, tym większą miało szansę zdobycia uznania jako przywódca. W przeciwieństwie do dzieci- przywódców, dzieci, których nie wybierano na przywódców, okazały się uczuciowo niedojrzałe, co wyrażało się w tym, że dąsały się albo płakały, gdy przeciwstawiano się ich woli: wyniki ich pracy były słabe nawet wtedy, gdy pod względem ilorazu inteligencji dorównwaly dzieciom wybieranym na przywódców: starały się o zdobycie uznania dla siebie, wykazując równocześnie tendencje antyspołeczne, nerwowe zachowanie, agresywność i słabą zdolność do współdziałania w grupie: przejawiały mało energii psychicznej i inicjatywy i były słabiej przystosowane społecznie niż przywódcy (Mason, 1952). Nawet jako dziecko przywódca musi uwzględniać potrzeby członków grupy i działać tak, aby zaspokoić jak największą liczbę tych potrzeb, a zwłaszcza najważniejsze (Bell i Hall, 1954). Stogdill (1948) uogólnia to w sposób następującym „…każda osoba, która zajmuje stanowisko przywódcy, przewyższa w pewnym stopniu przeciętnych członków grupy pod względem uspołecznienia, inicjatywy, stałości, różnych umiejętności, pewności siebie, czujności na rozmaite sytuacje i wglądu w nie, zdolności współdziałania, popularności, niezawodności i łatwości słowa”.

Technika przewodzenia w grupach dzieci starszych różni się od techniki, która okazała się wystarczającą u dzieci młodszych. Przywódca może stosować metody autorytatywne i despotyczne tylko wtedy, gdy grupa jest bardzo duża i gdy zdobył sobie uznanie i respekt ogółu członków (Wolman, 1951). Przeważnie jest tak, że przywódca daje członkom grupy prawo podejmowania pewnych decyzji, oni zaś przyjmują jego sugestie z gotowością zastosowania się do nich (Hirota, 1951). W małych grupach trudniej o zgodę między członkami niż w grupach dużych. Przywódca ma największy wpływ na solidarność grupy. Stąd im większa jest grupa, tym więcej sprawności przewodzenia potrzebuje przywódca, aby utrzymać swoją pozycję (Have, 1952). Dziecko, które poprzednio miało bardzo mało doświadczenia albo nie miało go wcale w zakresie przewodzenia, nie wykaże takich sprawności, gdy podrośnie i gdy powiększy się grupa, którą jako przywódca powinno opanować.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>