Stopnie uznania społecznego

To, w jakim stopniu dziecko cieszy się uznaniem społecznym, zależy od samego dziecka i od grup, z którymi się ono łączy. Bardzo zróżnicowane są bliskie stosunki z grupą albo poszczególnymi członkami grupy (Bogardus, 1948: Wittenberg i Berg, 1952). Nic nie wskazuje na to, że istnieje ścisły związek między stopniem uznania innych przez dziecko a stopniem uznania dziecka przez innych. Dziecko może uznawać dużą liczbę innych osób, a samo może być uznane przez mniejszą lub większą grupę. Podobnie może ono cieszyć się uznaniem dużej liczby członków grupy, a samo uznawać wielu lub tylko niewielu z nich (Cunnungham, 1951). Bardzo rzadko zdarza się, aby dziecko znalazło uznanie każdego dziecka, z którym wejdzie w kontakt. Jersild (1954) wyraża to w ten sposób: „Innymi słowy, nikt nie jest pewny na arenie społecznego uznania”.

Uznanie społeczne zawiera się w granicach od ulubieńca do osobnika społecznie izolowanego. Ulubieńcem jest dziecko, które jest ośrodkiem zainteresowania i podziwu grupy osób uznających je za najbliższego przyjaciela, nawet wtedy, gdy ono nie odwzajemnia przyjaźni swoich wielbicieli, bądź to ze względu na swoją obojętność do nich, bądź też dlatego, że nie chce ujawniać swych sympatii (Chapin, 1950). Dziecko społecznie izolowane to takie, które albo dobrowolnie wycofuje się z grupy społecznej ze względu na brak zainteresowania dziećmi, z którymi okoliczności je połączyły, albo też same te okoliczności doprowadzają do izolowania go. Między tymi skrajnościami mieszczą się pośrednie stopnie uznania społecznego, które wskazują na miejsce jednostki w układzie stosunków społecznych (McGuire i Clark, 1952). Przedstawia to rysunek 43.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>