Rysowanie – ciąg dalszy

Kiedy jakiś wzór jest za trudny dla małego dziecka do reprodukcji, dąży ono do uproszczenia rysunku według pewnych zasad. Dzieci mają tendencją do: przypisywania znaczenia rysunkom beztreściowym: łączenia i „zamykania” rysunku: wprowadzania rytmu, symetrii lub umownych proporcji, jeśli ich brak. Mają także skłonność do: skracania trójkątów: rysowania przedmiotów, które mają narożniki, w sposób przypominający kwadraty: zastępowania kołem każdego rysunku przypominającego koło: rozszerzania kątów i do upraszczania wzorów pomijaniem szczegółów. Hildreth pisze (1944): „… dzieci przejawiają skłonność do odtwarzania w sposób prymitywny i zgodny z przyzwyczajeniem, co wynika z pewnej oszczędności wysiłku umysłowego”. Pisze również, że w żadnym okresie dziecko nie próbuje utworzyć całości z oddzielnych części. Jego rysunki są zawsze całościowe, nawet gdy pewne części zostały pominięte (Hildreth, 1944). Rysunki małych dzieci są porozrzucane bezładnie po całym papierze, dziecko starsze łączy oddzielne rysunki w jedną całość (Barnhart, 1942).

Ponieważ dziecko rysuje zwykle z pamięci, jego rysunki są nieścisłe i niedokładne. Dziecko w rysunkach nie zachowuje proporcji, co można zaobserwować w rysowaniu postaci ludzkich, których głowy są często większe niż tułów. Twarze rysowane są surowe, bez żadnego wyrazu. Przejawia się również u dzieci tendencja do rysowania według stereotypowych wzorów: wszyscy ludzie, wszystkie domy i wszystkie zwierzęta są do siebie podobne. Ornamentacja podoba się dziecku i dlatego poświęca ono więcej uwagi ozdabianiu niż innym elementom rysunku. Zwierzęta są rysowane często z głową podobną do ludzkiej, lecz tułów i cztery nogi są takie jak u zwierząt. U małych dzieci powszechne są rysunki przezroczyste. Kiedy dziecko rysuje na przykład dom, pokoje są pokazane poprzez ściany, Z czasem u dziecka sześcio- lub siedmioletniego rysunki stają się kompozycjami uwzględniającymi stosunki, zachodzące pomiędzy poszczególnymi elementami (Barnhart, 1942: Goodenough i Harris, 1950: Merry i Merry, 1950). W rysunkach spontanicznych dzieci nie mają zwyczaju rysować rzeczy dziwacznych lub ekscentrycznych, chociaż liczne rysunki dziecięce mogą ludziom dorosłym wydawać się jako karykatury (Gesell, 1928).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>