Rozwój moralny u dzieci – ciąg dalszy

Prawdziwa moralność. Prawdziwa moralność polega na zachowaniu się zgodnym z wzorami społecznymi dobrowolnie stosowanymi przez jednostkę. Dochodzi się do niej poprzez karność ze względu na autorytet zewnętrzny, a polega ona na zachowaniu się regulowanym nakazami wewnętrznymi. Towarzyszy jej poczucie osobistej odpowiedzialności za czyn. Należy dodać, że w postępowaniu moralnym przede wszystkim brane jest pod uwagę dobro grupy, a życzenia lub korzyści osobiste odsunięte są na dalszy plan. Ponieważ prawdziwa moralność wysoko rozwinięta ma tak skomplikowany charakter, u dzieci spotykana jest raczej rzadko. Może wystąpić w okresie dojrzewania, co w dużym stopniu zależy od rodzaju moralnego wychowania danego dziecku. (Piaget, 1932: Havighurst i Taba, 1949: Wrenn, 1949: Havighurst, 1953: Brec- kenridge i Vincent, 1955).

Najwyższy rozwój moralny obejmuje dwa aspekty, intelektualny i emocjonalny. Dziecko powinno poznać, co jest dobre, a co jest zle, i na pewnym poziomie rozwoju zrozumieć, dlaczego tak jest. Powinno także rozwinąć w sobie dążenie do właściwego postępowania i działania dla wspólnego dobra. Najłatwiej to można osiągnąć łącząc reakcje przyjemne z postępowaniem właściwym i reakcje nieprzyjemne z postępowaniem niewłaściwym. Grupa powinna udzielać dziecku pochwał, jeżeli chce utrwalić w nim dążenie do postępowania w sposób społecznie pożądany. Ponadto koniecznie powinno ono brać udział w czynnościach grupy, aby w ten sposób poznać, czego grupa od niego oczekuje. W razie konfliktu między kodeksem społecznym a dążeniem jednostki, osoba moralnie dojrzała umie go rozwiązać zarówno ku zadowoleniu własnemu, jak i grupy (Aldrich, 1948).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>