PRZYWÓDZTWO

W każdej grupie dziecięcej, bez względu na wiek dzieci, nie spotyka się identycznego układu stosunków społecznych. Zwykle jeden z członków grupy wybija się i zostaje uznany jako przywódca. Popularność i przywództwo, aczkolwiek nie są tym samym, często jednak idą ze sobą w parze. Przywódca jest zawsze popularny, choć popularny osobnik nie musi być koniecznie przywódcą. Popularne jednostki każdego wieku są łubiane ze względu na ich towarzyskość i łatwość przystosowania się do rozmaitych sytuacji społecznych, lecz brak im innych właściwości, które nieodzownie musi posiadać przywódca. Aby być przywódcą, dziecko musi umieć przystosować swoje potrzeby do potrzeb grupy, musi wywoływać pozytywne reakcje grupy oraz przejawiać gotowość i umiejętność przeprowadzania zadań grupy jako całości (Gibb, 1947: Stogdill, 1948: Sanford, 1949: Zaleny, 1949).

Badania nad przywództwem wykazały, że zdolność przewodzenia nie jest właściwością wrodzoną, lecz rozwija się przez względnie długi okres czasu (Ling, 1944) i wymaga ona znacznego wysiłku danej jednostki. Jeżeli osobnik obejmuje rolę przywódcy przypadkowo, na przykład gdy trzeba zająć miejsce opróżnione przez kogoś innego, nie utrzyma jej prawdopodobnie na dłuższy okres czasu (Jennings, 1937, 1944). Źródeł przywództwa należy szukać w doświadczeniach dziecięcych (Allen, 1952). Najważniejsze z tych doświadczeń są ściśle związane z postawami rodziców, które dotyczą metod opiekowania się dzieckiem. Rodzice tych dzieci, które przejawiają zdolności do przywództwa, mniej opiekują się dziećmi i mniej je ograniczają, zostawiając im więcej swobody niż rodzice dzieci kwalifikujących się na podporządkowanych uczestników grupy (Miles, 1946). Jeśli dziecko raz zdobyło autorytet przywódcy, łatwo utrzymuje go w każdej sytuacji i w ten sposób przywództwo staje się cechą stałą, właściwością danej jednostki (Gibb, 1947). Zazwyczaj tylko kilkoro dzieci może być przywódcami (Bogen, 1954). Są to dzieci cieszące się popularnością u rówieśników, chociaż przyjaźń i przywództwo nie zawsze idą ze sobą w parze. Dziecko może mieć dużo przyjaciół, a może nie być wybranym na przywódcę, mimo że koleżeń- skość jest jednym z istotnych warunków przywództwa (Hollander i Wobb, 1955).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>