Przywództwo w późniejszym dziecięctwie

Początkowo dziecko usiłuje zapanować nad innymi dziećmi za pomocą tych samych środków, które stosowało chcąc opanować dorosłych, takich jak krzyk, bicie i wybuchy złości. Wcześnie jednak orientuje się, że środki te w stosunku do dzieci nie są tak skuteczne jak w stosunku do dorosłych, i wobec tego zmienia swoje postępowanie. Mimo to w ciągu lat wczesnego dziecięctwa przywódca zdradza tendencję do tyranizowania grupy. W zachowaniu się przywódcy w małym stopniu przejawia się uzwględnianie innych. Przywódca wymaga od swoich zwolenników bezwzględnego podporządkowania się swej woli, a gdy oni się buntują, staje się ponury albo wpada w złość. Jeśli zachowanie to okaże się zbyt bezwzględne, przywódca zostaje zdegradowany i grupa uznaje inne dziecko za nowego przywódcę. Przeciwieństwem „tyrana”, który stara się przewodzić za pomocą brutalnej siły, jest przywódca „dyplomata”, który w metodach przewodzenia posługuje się chytrymi, bezpośrednimi sugestiami, umowami albo nawet przekupstwami i groźbami. Tacy przywódcy zyskują posłuch na ogól dłużej niż przywódcy o postawie „tyrana”, którzy posługują się przemocą (Parten, 1932a: Jack 1934).

Przywództwo w późniejszym dziecięctwie. W ciągu późniejszego dziecięctwa przywódca reprezentuje ideały grupy. Musi on być silny i wszechstronnie wysportowany. Ponieważ chłopcy w tym wieku przejawiają kult bohaterstwa, naturalne jest, że poddają się przywództwu osoby, która posiada cechy najbardziej przez nich cenione. Jeśli przywódca zawiedzie oczekiwania grupy i jeśli przejawi cechy, których grupa nie lubi, traci szybko autorytet i jego funkcję przejmuje ktoś inny, kto w danym momencie bardziej zbliża się do ideałów grupy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>