Przystosowanie społeczne dziecka

Stopień przystosowania się dziecka do grupy społecznej zależy w znacznej mierze od tego, jak ściśle stosuje się ono do wzorów zachowania się przyjętych w grupie. Żadne dziecko nie może włączyć się do grupy ani spotkać się z chętnym przyjęciem go przez jej członków, zanim nie okaże gotowości przyswojenia sobie uznawanych przez nią wzorów. W naszym współczesnym społeczeństwie nie ma miejsca dla „surowego indywidualisty”, który przeciwstawia się konwencjonalnym formom współżycia i lekceważy obyczaje grupy. Może on ściągnąć na siebie uwagę i niewątpliwie ją na siebie ściągnie, lecz będzie to uwaga mająca niekorzystny wpływ na dziecko. Dziecko, które przyswaja sobie wzory zachowania obowiązujące w grupie, spotka się z przyjęciem przez grupę i zdobędzie w niej odpowiednią pozycję. Poprzez współdziałanie w grupie uczy się ono przystosowywać do innych i w wyniku tego staje się jednostką społecznie dobrze przystosowaną.

Wzory kulturowe. Kultura – wyłączając to, co jest wyraźnie wrodzone – jest czynnikiem regulującym zachowanie się członków danego społeczeństwa (Bagby, 1953). Obejmuje ona „wszelkiego rodzaju zachowanie się jednostki w stosunkach rodziny, grup zabawowych, grup szkolnych, klasy społecznej, Kościoła i wszystkich innych grup, do których ona należy” (Davis, 1949). W obrębie danego społeczeństw-a zespoły kulturowe stanowią rozmaite klasy społeczne. W Ameryce nie ma wyodrębnionych i uznanych rang, lecz istnieją duże różnice majątkowe i ostro zarysowane różnice pozycji społecznej. Każda klasa społeczna stanowi odrębną grupę kulturową wyposażoną w swoiste wzory zachowania się każdego z jej członków. Aby włączyć się w tę grupę społeczną, dziecko musi przystosować się do jej wymagań (Daivs, 1949: Goldschmidt, 1950).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>