PRZEWINIENIA WŚRÓD DZIECI

Przewinienie jest to przejaw złośliwości, nieposłuszeństwa lub inny rozmyślny zły postępek mniejszego rodzaju. Większość dzieci, niestety, dochodzi do wniosku, że bardziej przyciągają uwagę otoczenia wtedy, gdy są niegrzeczne, niż gdy są grzeczne. Dlatego często, szczególnie wtedy, gdy są ignorowane, umyślnie są niegrzeczne. Nawet pomimo kary, przyjemność pochodząca stąd, że są punktem zainteresowania, znacznie przeważa chwilową przykrość spowodowaną karą. Przyczyną wielu szkód dokonanych przez małe dzieci nie jest niezręczność lub brak kontroli motorycznej, lecz chęć zwrócenia na siebie uwagi.

Grupy starszych dzieci znajdują przyjemność w samowolnym złym postępowaniu, ponieważ daje to każdemu członkowi grupy poczucie osobistego znaczenia. Jeżeli ta niegrzeczność przybiera formy dokuczania innym, takie jak na przykład dzwonienie do cudzych mieszkań, wypuszczanie powietrza z opon samochodowych, rysowanie obrazów na chodnikach, domach, płotach, wówczas członkowie grupy znajdują specjalną przyjemność wynikającą z uczucia, że są panami sytuacji.

Chociaż złe zachowanie się w szkole, takie jak podpowiadanie, podawanie ściągawek lub przeszkadzanie innym uczniom, na pewno spowoduje jakąś formę kary, dziecko czuje, że warto źle się zachowywać, ponieważ oczy wszystkich w klasie są skupione na nim i wszyscy uczniowie słuchają uważnie, kiedy nauczyciel je strofuje lub wymierza karę.

Ilość i jakość przewinień zwiększa się w latach późnego dzieciństwa i osiąga punkt szczytowy na krótko przed okresem dojrzewania. W tym czasie dziecko przechodzi spod autorytetu rodzicielskiego pod autorytet grupy, czego rezultatem jest to, że w wielu przypadkach zmniejsza się zewnętrzna kontrola jego zachowania się. Chłopcy więcej sprawiają kłopotu w domu i w szkole niż dziewczynki. Chłopcy przejawiają więcej tendencji do poważnych wykroczeń niż dziewczynki, a u starszych chłopców zdarza się więcej wypadków przestępstw niż u dziewczynek (Olson, 1930, 1949: Maller, 1937: Schwartz, 1949). Może to wynikać zarówno z faktu, że chłopcy są bardziej agresywni niż dziewczynki, jak i z tego, że dziewczynki są bardziej uległe niż chłopcy i większy wpływ na ich postępowanie wywiera znajomość tego, czego się od nich oczekuje (Hartshorne i May, 1928: Dollard i inni, 1939: V. Jones, 1954). Jednakże, jak zwrócił uwagą Dickson (1932), „dziecko, które nie ma trudności w zachowaniu się, nie jest noramlne”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>