Pojęcia przyczynowości u dzieci – ciąg dalszy

Pojęcia dziecka o funkcjach ciała są również w dużym stopniu zależne od tego, czego się ono na ten temat dowiedziało. Do siódmego roku życia większość dzieci wyobraża sobie, że mózg jest w głowie, ma okrągły kształt i składa się z kości, krwi i skóry. Dopiero po ukończeniu klasy piątej lub szóstej dziecko obejmuje pojęciem mózgu również tkanki mięsne i komórki. W większości wypadków dzieci myślą, że mózg składa się przeważnie z kości, ponieważ mieszają pojęcia czaszki i mózgu. Do ósmego roku życia przypisują one mózgowi głównie czynności intelektualne, zwłaszcza myślenie. Nawet po ósmym roku życia, mało faktów wskazuje na to, że dzieci rozumieją funkcje mózgu. Dzieci wyobrażają sobie nerwy, których główną funkcją jest „czucie”, jako nitki pokrywające całą głowę lub jej część. Myślą one, że nerwy, podobnie jak mózg, złożone są głównie z kości, krwi i tkanki mięsnej (Nagy, 1953a). Wiele dzieci miesza „nerwy” z „nerwowością”.

Pojęcia dzieci o oddychaniu są tak samo błędne, jak pojęcia o mózgu i nerwach. Dziecko nie dostrzega ścisłego powiązania pomiędzy oddychaniem a życiem. Dla niego oddech to powietrze w nosie, ustach i gardle, które krąży gdzieś w głowie. Dopiero dzieci dziewięcioletnie rozumieją oddychanie jako proces pobierania i wydalania powietrza. Chociaż uznają konieczność oddychania, jednak nie wiedzą, że oddychanie jest wymianą tlenu, lub że czynność ta ma jakiś wpływ na funkcjonowanie organizmu. Dopiero pod koniec dzieciństwa zdają sobie sprawę z tego, że płuca są organem oddechowym. Starsze dzieci wyobrażają sobie, że płuca są to okrągłe torby zrobione z kości, skóry, krwi i tkanki mięsnej. Wiele dzieci umieszcza płuca w głowie lub szyi, tylko niektóre umieszczają je w klatce piersiowej (Nagy, 1953a).

W pojęciu dziecka proces trawienia odbywa się w ustach i w żołądku. Nie wie ono, że system trawienny składa się z różnych organów. Żołądek umieszcza zwykle w górnej części tułowia i przypuszcza, że składa się on ze skóry, kości, tkanki mięsnej i krwi i że jest przeznaczony do magazynowania lub zjadania pokarmów. Cel jedzenia jest dla dziecka niewyraźny. Często również nie rozumie stosunku, jaki zachodzi pomiędzy jedzeniem, trawieniem i wydalaniem. Podobnie jak w odniesieniu do innych procesów fizjologicznych, dzieciom nie udaje się dostrzec związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy jedzeniem a życiem (Nagy, 1953a).

Dzieci skłonne są wszystkie choroby przypisywać zarazkom. Wierzą, że jeżeli jakikolwiek zarazek dostanie się do organizmu, to na pewno spowoduje chorobę (Nagy, 1951, 1953b). Małe dziecko rysuje zarazek jako kropkę lub jakąś postać fantastyczną. Dzieci ośmioletnie i starsze uważają zarazki za postać fantastyczną lub za owady, takie jak na przykład muchy lub robaki. Dziecięce pojęcia zarazków przedstawia rysunek 52. Dzieci sądzą, że zarazki dostają się do organizmu przez usta, nos lub skórę. Kiedy już tam są, powodują chorobę, niszczą

W’ i ciało lub żyją w danym organizmie: mogą wyjść z organizmu poprzez usta nos. skórę lub odbytnicę, za pomocą kaszlu, kichania lub wypróżnienia. Gdy doktor daje lekarstwo, wypycha ono zarazek z organizmu. Dzieci nie biorą pod uwagę stanu organizmu (Nagy, 1953b) i myślą, że organizm reaguje automatycznie, to znaczy że każdy zarazek lub lekarstwo wywołują natychmiastową zmianę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>