Pojęcia piękna u dzieci

Żadna rzecz nie jest sama w sobie ładna lub brzydka. To, jak ona jest spostrzegana, jest sprawą indywidualnego kojarzenia. Małe dziecko spostrzega jako coś ładnego to, co lubi. Dziecko uważa ludzi, których lubi, za ładnych, niezależnie od tego, jak ludzi tych oceniają inni. Pojęcia piękna u dzieci są na ogół pomieszane i zawierają wiele pozaeste- tycznych elementów, takich jak zdrowie, wartości moralne i komfort. Na przykład dzieci dziesięcioletnie oceniając piękno ludzi wymieniają przede wszystkim ubranie, włosy, oczy, lecz rzadko biorą pod uwagę rysy, kolor lub kształt ciała (Spiegel, 1950).

Presje kulturalne silnie oddziaływają na pojęcie piękna ciała ludzkiego u dziecka. W odniesieniu do rysów twarzy stwierdzono pewne kierunki rozwojowe w estetycznej ocenie grubości warg, szerokości ust, odległości pomiędzy oczami i długością nosa. Podobieństwo do standardów człowieka dorosłego w ocenie estetycznej wzrasta wraz z przybywaniem lat (Taylor i Thompson, 1955). Dziecko wybiera pewne figury geometryczne również pod działaniem presji kulturalnych. Jeśli chodzi o prostokąty, wraz z przybywaniem lat zwiększa się u dzieci dążność do wybierania łubianej przez dorosłych proporcji „złotego cięcia” (Thompson, 1946: Shipley i inni, 1947). Stwierdzono również, że dotyczy to także wybierania przez dzieci trójkątów równobocznych (Austin i Sleight, 1951).

Badania nad tym, co dzieci w różnym wieku uważają za ładne, wykazały, że dzieci lubią obrazki przedstawiające znanych ludzi i zwierzęta oraz wykonywanie znanych im czynności. Lubią przedmioty zwyczajne, takie jak domy, lodzie, drzewa i samoloty (Barnes, 1902: Olney i Cushing, 1935: Lucio i Mead, 1939). Stwierdzono, że dzieci wschodnie wolą obrazki o tematach wschodnich. Chłopcy wolą obrazki z chłopcami, dziewczynki wolą obrazki przedstawiające dziewczynki (Springer, 1950). Dzieci lubią akcję na obrazkach, lecz musi to być tego typu akcja, która jest im znana. Jeżeli obrazek ma określony ośrodek zainteresowania, ułatwia to dziecku interpretację. Dziecko lubi, gdy obrazek przedstawia sceny z życia ludzi lub jakieś nadzwyczajne wydarzenia (Whipple, 1953). Krajobrazy bez ludzi lub zwierząt mało przemawiają do małego dziecka, jednakże dziecko starsze lubi krajobrazy, jeżeli znajdują się na nim znajome im przedmioty, jak domy, drzewa, rzeki lub kwiaty (Blonsky, 1932: Olney i Cushing, 1935).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>