Pojęcia komizmu u dzieci starszych

Dziecko szkolne śmieje się z każdej rzeczy, z której śmieją się inni, niezależnie od tego, czy uważa to za zabawne, czy nie. Dziecko starsze, tak jak młodsze, widzi komizm przede wszystkim w tym, co jest niedorzeczne i niezwykłe: w poniżaniu czyjejś godności, w lekceważeniu autorytetu, w obawie kary, w niepowodzeniach i przykrym położeniu innych osób, na przykład w potknięciu się lub przewróceniu, zwłaszcza gdy zdarzy się to osobie, która jest szanowana. Postacie błaznów w cyrku, teatrze, kinie czy na ekranie telewizji podobają się dzieciom starszym, ponieważ reprezentują one elementy dowcipu.

Dzieciom podobają się komiczne obrazki, zawierające wiele tych samych elementów, jakie znajdujemy w obrazach filmowych. Dzięki lepszemu rozumieniu słów starsze dziecko cieszy się grą słów, zagadkami, dowcipami, zwłaszcza tymi, które dotyczą zakazanych tematów, takich jak seksualne. W tym czasie bardzo się podoba dzieciom płatanie figli. Zazwyczaj przedmiotem figli są osoby posiadające autorytet łub osoby, do których dziecko ma jakieś uprzedzenie. Platanie figli sprawia dziecku radość, ponieważ może się z osobą tą „skwitować”, ośmieszając ją przez wytworzenie przykrego dla niej położenia lub wprawiając w zakłopotanie (Kimmins, 1928: Murphy i inni, 1937: Brumbaugh, 1939: Omwake, 1939, 1942: Brumbaugh i Wilson, 1940: Britt, 1949: Merry i Merry, 1950: Jersild, 1954).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>