Pojęcia komizmu u dzieci – ciąg dalszy

Zaobserwowano również wesołe raekcje dziecka w czasie obcowania z innymi. Do 2V2 roku większość przejawów humoru dziecka wiąże się z osobą samego siebie, chociaż zaczynają także występować przejawy związane z osobą wychowującą. W trzecim roku życia dziecko słabo reaguje na humor dorosłego lub innych dzieci. Często jednak się zdarza, że dziecko jest wesołe w kontaktach z innymi dziećmi. Od 3Va roku dziecko okazuje więcej przejawów humoru w stosunkach z innymi dziećmi niż w stosunkach z osobą wychowującą (Ames, 1952).

Pojęcia komizmu u małych dzieci. Zabawa wokalna jest jedną z najwcześniejszych form przejawów wesołości u małych dzieci. Małe dziecko dostrzega śmieszność w dokuczaniu innym, w upuszczaniu podawanych mu przedmiotów i w rozpryskiwaniu wody. Dziecko po pierwszym roku życia uważa za zabawne robienie min, chowanie się i robienie „kawałów” (Fenton, 1925). U dzieci przedszkolnych za powód do wesołości uważane jest przede wszystkim poklepywanie się, przybieranie pokracznych postaw, hałasy- i robienie zabawnych min przez dziecko lub inne osoby, zabawne słowa, naśladowanie zwierząt, komiczne rysunki i proste żarty. Zdziwienie i niepewność są podstawowymi elementami towarzyszącymi dostrzeganiu śmieszności w tym wieku (Kimmins, 1928: Kenderdine, 1931: Justin, 1932: Murphy i inni, 1937: Omwake, 1939, 1942: Piret, 1940: Merry i Merry, 1950: Jersild, 1954). Rozwój poczucia humoru przebiega równolegle z rozwojem inteligencji ogólnej i rozwojem uczuć. Aby dziecko mogło poznać niedorzeczność jakiejś sytuacji, musi ją rozumieć, tak jak musi rozumieć znaczenie dwuznaczników lub żartów (Kenderdine, 1931: Laing, 1939).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>