Zabawa dzieci

Termin zabawa jest używany tak dowolnie, że jego prawdziwe znaczenie łatwo może być zagubione. Termin ten odnosi sią do każdej czynności podjętej dla przyjemności, bez względu na końcowy rezultat. Jednostka bawi się dobrowolnie, bez przymusu z zewnątrz, a celem zabawy jest tylko rozrywka. To właśnie różni zabawę od pracy, którą podejmuje się nie dlatego, że wykonywanie jej sprawia przyjemność, lecz dlatego, że pragnie się osiągnąć określony cel. Dzieci dostrzegają między pracą a zabawą różnice na podstawie warunków zewnętrznych: na przykład pracą jest nauka lub pomaganie w domu, a zabawą jest wszystko inne. Zdolne dzieci podkreślają, że praca jest czynnością pożyteczną, podczas gdy zabawa jest bezpożyteczna: praca jest czynnością poważną, wymagającą pilnóści i uwagi, podczas gdy zabawa jest czynnością łatwą i wypoczynkową (Cousinet, 1951).

czytaj dalej

Świadomość uznania społecznego

W okresie gdy dziecko dochodzi do czwartej klasy, jest ono doskonale świadome tego, w jakim stopniu osiągnęło uznanie grupy (Northway, 1946). Z każdym rokiem, w miarę jak dziecko rośnie, umie coraz lepiej określić, jak inni się z nim czują (Ausubel i inni, 1952). Jego świadomość osiągniętego stopnia uznania społecznego pochodzi z rozmaitych źródeł: do najważniejszych z nich należą: sposób traktowania dziecka przez innych, w szczególności to, czy inni chcą się z nim bawić, czy też go unikają i czy traktują je na równi z inymi dziećmi, czy też nie: przezwisko nadane dziecku przez przyjaciół, przyjemne albo nieprzyjemne, pochlebne albo uwłaczające (Dexter, 1949): wreszcie nazwa, jaką mu się nadaje w ujęciu grupowym. Stopnie uznania społecznego uwzględniają zróżnicowanie członków na przywódców albo na tych, którzy interesują się wszystkim (nazywanych wheels – koła), na tych, którzy interesują się przede wszystkim nauką (brains – mózgi), na spokojnych, nieagresywnych i niewydajnych (mice – myszy), na przeszkadzających innym (drips) i na wywołujących antagonizmy (dopes) (McGuire i Clark, 1952).

czytaj dalej