Przeziębienie w wieku niemowlęcym

Próba tuberkulinowa u każdego z przewlekłym kaszlem. Jeśli ktokolwiek w domu ma przewlekły kaszel, powinien zostać zbadany przez lekarza i poddany próbie tuberkulinowej (na skórze). Przestrzeganie tej zasady jest szczególnie ważne, gdy w domu jest niemowlę lub małe dziecko, bądź gdy rodzice oczekują dziecka. Angażując do dziecka opiekunkę lub pomoc do domu, gdzie jest małe dziecko, dopilnujcie, żeby została przebadana przez lekarza i poddana próbie tuberkulinowej, zanim ją przyjmiecie.

czytaj dalej

Zarażenie się przez kontakty z innymi dziećmi

Istotnym czynnikiem jest wiek dziecka. Dzieci w wieku od 2 do 8 lat częściej zapadają na przeziębienia, które się ponadto przewlekają i częściej dają powikłania. (W północnych miastach Stanów Zjednoczonych przeziębiają się przeciętnie 7 razy do roku – częściej, jeżeli jest rodzeństwo uczęszczające do przedszkola czy szkoły.) Po 6 roku życia zmniejsza się zapadalność, a choroba ma lżejszy przebieg. Dziecko 9-letnie kładzie się do łóżka dwukrotnie rzadziej niż wtedy, gdy miało 6 lat, 12-letnie dwukrotnie rzadziej niż wtedy, gdy miało 9 lat. Powinno to pocieszyć rodziców wiecznie chorującego malca.

czytaj dalej

Czynniki wpływające na rozwój pojęć

Ważną rolę w rozwoju percepcji odgrywają ćwiczenia. Prawdą jest, że każda rzecz nowa lub interesująca wzbudza ciekawość dziecka, niemniej jednak dziecko nie zauważyłoby wielu rzeczy, gdyby jego uwaga nie była specjalnie na nie skierowana. Im bardziej zachęca się dziecko do obserwowania szczegółów przedmiotów, tym większego nabierają one znaczenia. Zabawki, jeżeli są odpowiednio dobrane, ułatwiają dziecku rozwój spostrzegania przestrzeni i koloru, tak samo jak umiejętnie dobrane książki z obrazkami rozwijają zdolność spostrzegania piękna i komizmu. Gdy dziecko ściśle przestrzega określonego rozkładu zajęć, ocenia czas lepiej, niż gdy rozkład jest przypadkowy. Muzyka, jako pewna forma rozrywki, wytwarza w dziecku nie tylko: poznanie tej sztuki, lecz również prawdziwe w niej upodobanie. ,

czytaj dalej

Obserwacje zachowania się dziecka

Zanim dziecko nauczy się czytać, poznaje wiele znaczeń oglądając obrazki, słuchając bajek i tego, co mu czytają inni. Nawet najprostsze książki z bajkami pozwalają dziecku poznać nowe znaczenia, a starannie oglądane obrazki ukazują mu szczegóły przedmiotów i osób, których poprzednio nie zauważyło. Ponieważ dzieci tak często oglądają te same książki i słuchają tych samych opowiadań, że mogą dosłownie je powtórzyć, nabywają dzięki temu więcej specyficznego, rzeczowego materiału, niż gdyby ich zainteresowania były bardziej powierzchowne i niedbałe. Wiadomości swoje uzupełniają one w ten sposób, że niezliczoną ilość razy pytają o każdą rzecz, którą widzą lub o której słyszą, a która wzbudza ich ciekawość.

czytaj dalej

Sposoby rozwoju dzieci – ciąg dalszy

Brak dobrze rozwiniętej kontroli ruchowej może prowadzić do niszczenia poznawanych przedmiotów, lecz to niszczenie jest zwykle raczej przypadkowe niż zamierzone. Dziecko, które bada przedmioty przy pomocy osoby dorosłej, nie niszczy ich i odkrywa wiele takich znaczeń danego przedmiotu, których nie odkryłoby samo. Bez takiego badania pojęcia dziecka byłyby uboższe w treść (Gesell i lig, 1949).

czytaj dalej

Sposoby rozwoju dzieci

Trudno powiedzieć, czy dzieci, zwłaszcza małe, zdobywają więcej wiadomości poprzez wrażenie ogólne czy poprzez analityczne poznawanie sytuacji. Obserwacje dzieci wykazują, że dostrzegają one przedmiot niezależnie od jego położenia, tzn. dostrzegają go na obrazku książki, bez względu na to, czy oglądają książkę ułożoną bokiem czy do góry nogami. Mogłoby to nasuwać przypuszczenie, że więcej treści spostrzegają poprzez ogólne ujmowanie przedmiotu lub sytuacji niż poprzez analizę (Newhall, 1937). Dziewczynki, przez cały okres dzieciństwa, wykazują skłonność do całościowego ujmowania przedmiotów, podczas gdy chłopcy mają tendencję do analizowania (Rosę i Stavrianos, 1943).

czytaj dalej

POJĘCIA DZIECI CZ. II

Pojęcia nie zawsze są świadome ani nie zawsze dadzą się ująć w słowa (Munn, 1955). Pojęcia dziecka mają różny stopień doskonałości, a ponieważ dziecko ma ograniczone słownictwo, nie zawsze dostatecznie je formułuje, często więc są dla dorosłego niezrozumiałe. Ponadto wiele pojęć dziecka tak różni się od pojęć człowieka dorosłego, że człowiek dorosły jest skłonny w ogóle nie zwracać na nie uwagi. W rezultacie jest niemożliwe, aby dorosły znał pojęcia dzieci lub mógł je badać w sposób obiektywny.

czytaj dalej

Warunki społeczno-ekonomiczne a zabawa dzieci

Zabawy dzieci różnych klas społecznych różnią się między sobą, zarówno pod względem jakości, jak i ilości (MacDonald i inni, 1949). Różnice te w okresie wczesnego dzieciństwa nie są duże, dopiero zwiększają się, gdy dzieci wzrastają (Merry i Merry, 1950). Dzieci ze środowisk zamożniejszych wolą zabawy, które są związane z kosztami, na przykład tenis, pływanie, przyglądanie się zawodom atletycznym, dzieci klas uboższych uprawiają gry nie wymagające wydatków pieniężnych, jak: kulki, gry w piłkę lub zabawa w berka (Boynton i Wang, 1944). Klasa społeczna, z której dziecko pochodzi, wywiera wpływ na to, jakie ono czyta książki, jakie ogląda filmy i do jakiego klubu rozrywkowego należy (Volberding, 1948). Dzieci rodzin uprzywilejowanych pod względem ekonomicznym częściej niż dzieci z domów uboższych biorą udział w takich rozrywkach kulturalnych, jak na przykład lekcje tańca, muzyki i rysunków, w przedstawieniach teatralnych, chórze i rozrywkach harcerskich (Craraer, 1950).

czytaj dalej

Podolsky i jego poglądy

To, jak rodzina spędza wolny czas, zależne jest od posiadania telewizora. Telewizor wpływa na to, że członkowie rodziny częściej przebywają razem, lecz ogranicza ich kontakty ze społeczeństwem (Coffin, 1948: Swanson i Jones, 1951). Mniej oni teraz czytają, rozmawiają i bawią się (Maccoby, 1951), mniej czasu spędzają poza domem, a więcej w domu (Coffin, 1948: Swanson i Jones, 1951). Powiększa się grono ich przyjaciół (Riley i inni, 1949). Więcej gości przychodzi do ich domu, a oni rzadziej odwiedzają innych. Mniej wyjeżdżają na wycieczki, mniej uczęszczają do kina (MacDonagh, 1950). Często rodzice stosują telewizję jako środek na uspokojenie dzieci, wymagając w zamian posłuszeństwa (Maccoby, 1951).

czytaj dalej

Wpływ radia na dzieci

Na ogół tematyka ulubionych programów radiowych odpowiada tematyce ulubionej lektury i filmów, zależnie od wieku dziecka (Lyness, 1952). Dziecko przedszkolne słucha audycji o zwierzętach i o ludziach wykonujących znane czynności. Lubi ono także prostą muzykę instrumentalną lub pieśni. W szóstym roku życia program taki przestaje mu się podobać. Dziecku podobają się lepiej programy rozrywkowe niż kształcące. Lubi słuchać audycji niesamowitych, o przygodach, audycji kryminalnych, komedii i muzyki popularnotanecznej. Przedstawienia komediowe podobają się starszemu dziecku, podobnie jak dramaty obyczajowe, reportaże sportowe lub okolicznościowe i wiadomości dnia. W większości wypadków dzieci nie lubią programów poważnych, takich jak muzyka klasyczna lub pogadanki oświatowe, religijne czy historyczne. Zakres zainteresowań chłopców ulubionymi programami jest węższy niż dziewczynek. Chłopcy wolą audycje wesołe, kryminalne oraz takie, w których znajdują przygodę i tajemniczość, podczas gdy dziewczynki lubią muzykę popularną i słuchowiska, raczej komediowe niż kryminalne lub awanturnicze (Eisenberg, 1936: DeBoer, 1939: Clark, 1940: Lazarsfeld i Stanton, 1944: Gesell i lig, 1946: Ricciuti, 1951: McKellar i Harris, 1952: Podolsky, 1952). Rysunek nr 49 przedstawia ulubione programy radiowe chłopców i dziewczynek w różnym wieku.

czytaj dalej