Ograniczenia dziecka

Dziecko, które nie wie, w jaki sposób zdobywać przyjaciół, można tego nauczyć, a dziecku zmanierowanemu można pomóc pozbyć się manier oraz zachęcić je do rozwijania zdolności i umiejętności, które ściągną na nie przychylną uwagę innych dzieci i ułatwią mu przystosowanie społeczne (Nedelsky, 1952). Rysunek 45 przedstawia zmiany, które pojawiły się w jednej grupie od października do stycznia, kiedy to starano się wzmocnić uznanie społeczne dzieci odosobnionych. Gdy liczba dzieci popularnych pozostała bez zmian, liczba odosobnionych zredukowała się w tym krótkim czasie z siedmiu do trzech.

Ograniczenia. Nikt z dorosłych, czy z rodziców, czy z nauczycieli, nie powinien dyktować dzieciom, kogo mają one lubić albo przyjąć jako członka do grupy zabawowej. Jest to prerogatywa grupy. Wszystko, co może zrobić dorosły, sprowadza się do stwarzania takiej sytuacji, która umożliwia grupie dostrzeżenie dziecka w korzystniejszej roli (Nedelsky, 1952). Chociaż bardzo się zwiększa uznanie społeczne tych dzieci, którym udzielono pomocy w poprawie ich zachowania społecznego, to jednak w małej grupie szanse tego rodzaju są większe niż w dużej (Kinney, 1953: Spector, 1953). Ważne jest to, aby ułatwić dziecku zdobycie dostatecznej pewności siebie tak, aby ono zdecydowało się wejść do grupy jako jej członek, zanim zostanie odosobnione i zanim rozwinie formy kompensacji, przeciwdziałające późniejszemu uznaniu. Należy tego dokonać, zanim grupa przyzwyczai się myśleć o dziecku jako o jednostce zbędnej, skoro nie dostrzeże potencjalnych zdolności, jakie ono posiada (Jersild, 1954).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>