Ocena karności

Istnieje ogólne przekonanie, że chwalenie lub nagradzanie za dobre sprawowanie powoduje zarozumiałość i zachęca dziecko do tego, żeby „spoczęło na laurach”. Gdy stosowano w szkole pozytywne metody w formie pochwały, zachęty, zrównoważonej krytyki, przekonano się, że pożądane reakcje dzieci przeważały nad niepożądanymi w stosunku 46 do 1. Zauważono również, że reakcje pożądane były stałe, niezależnie od rodzaju stosowanej metody oddziaływania pozytywnego. Nawet niektóre dzieci, które początkowo reagowały w sposób niepożądany, później reagowały w sposób pożądany (Belogianis i inni, 1944).

Ocena karności. Nie można oceniać metod stosowania kar na podstawie rezultatów otrzymanych zaraz po ich zastosowaniu. Można dzieci zmusić do postępowania według przyjętych przez dorosłych form i można z nich w szybkim czasie zrobić „doskonałych małych gentlemenów lub małe damy”. Jednakże szkody wyrządzone w ten sposób osobowości dziecka mogą być tak duże, że cena za ten rezultat będzie zbyt wysoka.

Zwrócił na to uwagę DuBois (1952), że rodzice powinni wychowywać dziecko biorąc pod uwagę nie tylko jego bezpośrednie zachowanie się po dwóch, sześciu lub szesnastu latach…, lecz powinni również uwzględniać najdalsze rezultaty karności po dwudziestu, czterdziestu i sześćdziesięciu latach, kiedy kontrola rodzicielska już nie obowiązuje. Wtedy jednostka musi sama sobą kierować w sposób konstruktywny, doznawać wyrzutów sumienia z powodu pogwałcenia osobistego kodeksu, być odpowiedzialna i ponosić karę wyznaczoną przez społeczeństwo, jeżeli jej postępowanie byłoby sprzeczne z prawem”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>