Nagradzanie dziecka

Nagrody. Zwrócenie szczególnej uwagi na karę doprowadza do niedoceniania wartości stosowania nagród w celu utrzymania dziecka w karności. Jeżeli chce się nauczyć dziecko, jak ma postępować w sposób społecznie pożądany, trzeba stosować nagrody. Należy je stosować w celu wytworzenia przyjemnych skojarzeń z pożądanym czynem. Lecz nagradzać, to nie znaczy stosować „przekupstwa”, które nie mają powiązania z czynem.

Podobnie jak kara, nagroda powinna być bezpośrednio związana z czynem, jeśli chcemy, żeby dziecko ten czyn powtórzyło. Do powtórzenia go będą pobudzały dziecko przyjemne skojarzenia. Podobno najprostszą, a jednak najbardziej skuteczną nagrodą jest społeczne uznanie w formie pochwały. Powinna ona być zawsze związana z czynem, na przykład: „Bardzo ładnie sprzątnąłeś swój pokój, Janku”. Pochwala równocześnie zaspokaja życzenie każdego normalnego dziecka, żeby zdobyć sobie uznanie społeczeństwa.

Czasami daje się prezenty, jako nagrodę za dobre sprawowanie się. Jak wskazują na to Jersild i Tasch (1949), „…wdzięczność dziecka często jest zupełnie niezależna od wartości materialnej lub nawet praktycznej użyteczności podarowanej rzeczy”. Prezent jako nagroda może być również dowodem uczucia lub uznania dla zdolności dziecka i jego osiągnięć, może być formą zachęty lub dowodem zaufania. W każdym przypadku daje to dziecku poczucie własnej wartości. Jednak pod żadnym warunkiem prezent nie powinien być przekupstwem za dobre zachowanie się lub formą zapłaty za uczenie się postępowania w sposób społecznie przyjęty (Jersild i Tasch, 1949). Niewielka liczba rodziców nagradza lub karze dziecko za świadectwa szkolne. Ci, którzy to robią, dają jednak przede wszystkim prezenty lub pieniądze (Stendler i Young, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>