KARNOŚĆ

Karność, czyli dyscyplina jest to „proces ćwiczenia i uczenia się, przyczyniający się do postępu i rozwoju”. Termin „dyscyplina” pochodzi od słowa disciple (uczeń), ktoś, kto uczy się i dobrowolnie idzie za przywódcą. Rodzice i nauczyciele są przywódcami, a dziecko jest uczniem, które uczy się od nich sposobów życia prowadzących do korzyści i szczęścia. (DuBois, 1952). Gdy dziecko pozna sposoby życia aprobowane przez grupę społeczną, przeprowadza samokontrolę, wybiera odpowiednie reakcje na bodźce zewnętrzne i powstrzymuje się od niewłaściwego działania. Zdolność ta obejmuje selekcję i ocenianie poszczególnych reakcji: dokonywanie właściwego wyboru odpowiednich mechanizmów zakazujących, regulujących i hamujących impulsy mogące przeszkadzać jednostce w przystosowaniu się i umożliwia dążenie do działalności skutecznej i celowej (Slavson, 1951). –

Ustosunkowanie się do karności. Jak zwrócił uwagę DuBois (1952). „…od niepamiętnych czasów karność uważana była za istotny składnik ludzkiego życia. Doświadczenie wykazało, że można osiągnąć cel i jednostki mogą być szczęśliwe tylko wtedy, gdy energie ludzkie będą kierowane w sposób uporządkowany. Ponieważ życzenia jednej osoby często kolidują z życzeniami innych osób, społeczeństwo ze względu na wspólne dobro ustanowiło przepisy, do których każdy członek grupy musi się dostosować, a gdy się nie dostosuje musi ponosić karę”. Stosowane metody dyscypliny dla osiągnięcia wspólnego dobra zależne jest od przyjętej przez społeczeństwo filozofii, dotyczącej natury człowieka. Kiedy sądzono, że grzeczność jest wrodzona, społeczeństwo stosowało wobec dzieci okrutne metody kary. W ostatnich latach te metody zostały złagodzone (Dickenson i Lewin, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>