KARNOŚĆ CZ. II

Aby określić, jak wielkie zmiany nastąpiły w metodach kształcenia karności w ostatnich latach, Radke (1946), na podstawie wypowiedzi rodziców, porównał metody dyscypliny praktykowane przez rodziców dzieci przedszkolnych z dyscypliną stosowaną przez ich dziadków. Porównanie wykazało, że istnieje ogólna dążność w kierunku złagodzenia kar, zmniejszenia despotyzmu i nierozsądnej uczuciowości oraz w kierunku stosowania zaleceń psychologów. W ostatnich latach obserwuje się przypadki złego zrozumienia i pomieszania znaczeń pojęcia karności, co oczywiście odbija się na wychowaniu dzieci. W wyniku tego dzieci wzrastają w społeczeństwie, w którym stosunek do karności jest niekonsekwentny i różny u poszczególnych osób, w poszczególnych domach i szkołach (Geisel, 1951).

Rezultatem przejścia od karności opartej na wierze we wrodzoną grzeszność do karności opartej na przekonaniu, że zachowanie się niewłaściwe jest wynikiem tego, jakiego rodzaju wychowanie dziecko otrzymało, jest wytworzenie się dwóch sprzecznych pojęć karności: „negatywnej” i „pozytywnej”. Zgodnie z pojęciem negatywnym, dyscyplina jest to kontrola autorytetu zewnętrznego stosowana zwykle w sposób despotyczny. Jest to forma powstrzymywania impulsów sposobami często przykrymi, co jest jednoznaczne z karą. Jednakże kara nie osłabia tendencji jednostki do działania w sposób potępiany przez społeczeństwo ani nie daje pewności, że postępowanie tej jednostki będzie właściwe.

Pozytywne pojęcie dyscypliny jest synonimem wychowywania i doradzania, kładącego nacisk na postęp wewnętrzny, przejawiający się w formie samokontroli jednostki i własnej karności. Prowadzi ona z kolei do motywacji raczej wewnętrznej niż wypływającej z przemocy z zewnątrz. Dyscyplina zewnętrzna utrwala niedojrzałość etyczną, podczas gdy dyscyplina pozytywna (wewnętrzna) zachęca jednostkę do dojrzałego zachowania się (Froe, 1953). Ponieważ główną funkcją karności jest nauczenie dziecka chętnego przyjmowania nakazów oraz skierowanie jego energii na tory pożyteczne i społeczne przejęte, pozytywny rodzaj dyscypliny osiąga ten cel z większym powodzeniem niż negatywny (Bakwin i Bakwin, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>