Film a dzieci

Popularnymi rozrywkami wieku dziecięcego są kino, teatr i koncerty. W środowiskach, w których rozrywki te ograniczone są tylko do kina, prawie każde dziecko chodzi na filmy, niektóre z nich przeciętnie raz w tygodniu. Dzieci pięcioletnie chodzą do kina tylko przypadkowo i to zwykle na filmy dla dzieci. Dzieci sześcioletnie zachowują się w czasie seansu niespokojnie, często zamykają oczy lub plączą. W rok później niektóre dzieci chodzą do kina co tydzień, inne tylko przypadkowo. Od ósmego roku życia cotygodniowe uczęszczanie do kina jest powszechne i to zazwyczaj w sobotę po południu, kiedy to wiele kin wyświetla specjalne programy dla dzieci (Lehman i Witty, 1927a: Gesell i lig, 1946: Lyness, 1951: Garrison, 1952). Dzieci w okresie dojrzewania uczęszczają do kina rzadziej (Witty, 1952).

Ulubione filmy. Dzieci w równym stopniu interesują się filmem, jak i lekturą. Wolą jednak oglądać komedie na filmie niż czytać książki (Lyness, 1952). Głównym motywem chodzenia do kina jest chęć doznawania „dreszczu”. Każda przygoda i tajemniczość wywołuje „dreszcz”, którego dziecko nie doznaje w życiu codziennym (Miller, 1930). Dzieci starsze wolą chodzić do kina niż czytać czy bawić się w gry, ponieważ kino dostarcza im więcej przeżyć (Seagoe, 1931). W zainteresowaniach filmami u dzieci przed szóstym rokiem życia nie ujawniają się jeszcze różnice pici. Małe dzieci, zarówno chłopcy, jak i dziewczynki, lubią filmy dowcipne i żywe, zwłaszcza te, w których głównymi postaciami są zwierzęta (Miller, 1930: Gesell i lig, 1946: Garrison, 1952).

Około szóstego roku życia różnicują się zainteresowania dziewczynek i chłopców tematyką filmów. Stają się bardziej wyraźne, kiedy dzieci dochodzą do okresu dojrzewania. Różnice te podobne są do różnic, przejawiających się w zainteresowaniach tematyką książek. Chłopcy interesują się szczególnie filmami o przygodach, wojnach, cowboyach i Indianach. Dziewczynki wolą filmy, gdzie są tańce, śpiewy i zwierzęta.

I chłopcy, i dziewczynki lubią komedie i karykaturę rzeczywistości: chcą, żeby bohaterowie byli aktywnymi, a bohaterki ładne. W okresie dzieciństwa, zarówno chłopcy, jak i dziewczynki, nie lubią historii miłosnych, jednakże dziewczynki zaczynają się interesować tego rodzaju filmami wcześniej niż chłopcy (Miller, 1930: Seagoe, 1931: Gessell i lig, 1946: Garrison, 1952). Dzieci, które czują się nieszczęśliwe, opuszczone, ponieważ mają nieodpowiednie warunki domowe, entuzjazmują się najbardziej programami kryminalnymi. Traktują to jako ucieczkę od złej rzeczywistości, podobnie jak to robi dorosły używający alkoholu. „Zagłuszają nieszczęście sztuczną podnietą i dzięki temu doznają nieznacznej ulgi” (Podolsky, 1952).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>