Fikcyjni towarzysze zabaw – ciąg dalszy

Zabawa z fikcyjnymi towarzyszami przypada na okres między trzecim a czwartym rokiem życia, a jej punkt kulminacyjny na trzy i pół roku. Od czasu gdy dziecko uczęszcza do szkoły i ma towarzyszy zabawy według swego upodobania, porzuca przeważnie towarzyszy fikcyjnych, chociaż sporadycznie może się z nimi bawić, gdy jest samo (Ames i Learned, 1946: lig i inni, 1949: Merry i Merry, 1950). Ze względu na to, że większość dzieci w wieku przedszkolnym, choćby na krótki czas, bawi się z fikcyjnymi towarzyszami, uważa się to za zjawisko normalne. Dzieci, których stosunki uczuciowe z rodzicami są niewystarczające, albo które są osamotnione, ponieważ słabe jest ich współżycie z rodzeństwem i innymi dziećmi, ze względu na ich wyższy poziom inteligencji, bawią się z wyimaginowanymi towarzyszami nie tylko szczególnie często, lecz zabawy te trwają przez dłuższy okres czasu (Bender i Vogel, 1941: Bender, 1944: Ames i Learned, 1946). Nie można mówić o jakimś określonym typie osobowości, który predysponuje dzieci do zabawy z fikcyjnymi towarzyszami. Dzieci szczęśliwe i łatwo przystosowujące się do innych dzieci i dorosłych tworzą sobie w okresie przedszkolnym fikcyjnych towarzyszy zabawy tak samo jak dzieci lękliwe i osamotnione albo jak dzieci, które wykazują zaburzenia osobowości (Ames i Learned, 1946).

Jedno z badań nad dziećmi, które tworzyły sobie fikcyjnych towarzyszy zabawy, wykazało, że na 40 badanych dzieci 34 miało takie za burzenia osobowości, jak lękliwość w obecności innych dzieci, chęć panowania nad innymi dziećmi, lęk przy zajęciach fizycznych, przewrażliwienie, zwyczaj trzymania się z dala od innych, skłonność do wycofywania się, brak odpowiedzialności, chęć wyróżniania się i lęk przed zdystansowaniem przez innych (Svendsen, 1934). W celu określenia trwałości wpływu fikcyjnych towarzyszy zabawy, porównano dwie grupy studentów, a mianowicie takich, którzy jako dzieci mieli fikcyjnych towarzyszy, z takimi, którzy takich towarzyszy zabawy w ogóle sobie nie tworzyli. Porównanie to przeprowadzono używając kwestionariusza Bernreutera do badania osobowości. Okazało się, że dziewczęta, które miały fikcyjnych towarzyszy, były mniej neurotyczne, mniej samowystarczalne, nie znosiły samotności i częściej korzystały z rady i zachęty aniżeli dziewczęta, które nigdy nie miały fikcyjnych towarzyszy. Ponadto były one mniej introwertywne, miały większą skłonność w bezpośrednich kontaktach do przewodzenia innymi, wykazywały w ogóle dużą pewność siebie, łatwość przystosowywania się do środowiska, uspołecznienie i towarzyskość (Wingfield, 1948).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>