Dzieci cieszące się popularnością

Chociaż niektóre badania wskazują na to, że dzieci z małych rodzin cieszą się większą popularnością niż dzieci z rodzin dużych (Hardy, 1937: Bonney, 1944), to inne stwierdzają, że dzieci z dużej rodziny zdobywają większą popularność (Dexter, 1949: Loomis i inni, 1949). Dzieci średnie w rodzinie są na ogół bardziej popularne niż najstarsze albo najmłodsze dzieci z rodziny, podczas gdy dzieci jedyne, pochodzące z bogatszych grup społeczno-ekonomicznych, mogą przystosowywać się łatwo (Bonney, 1942a, 1944), chociaż przeważnie mają one mniejszą popularność niż dzieci posiadające rodzeństwo (Dexter, 1949). Popularność dzieci z większych rodzin tłumaczy się tym, że nauczyły się one w domu przystosowywać się społecznie, dzięki czemu przyswoiły sobie wzór zachowania się, który ułatwia im zdobycie popularności poza domem (Dexter, 1949: Bossard, 1953, 1954). Rodzina, która wymaga od dziecka podejmowania pewnych obowiązków, przygotowuje je lepiej do przystosowania się społecznego niż rodzina, która tego od dziecka nie wymaga (Brody, 1950). Rodzice, którzy otaczają dziecko przesadną opieką, lub tacy, którzy ograniczają kontakty dziecka z rówieśnikami, pozbawiają je doświadczeń społecznych, niezbędnych dla zdobycia popularności zarówno w danej chwili, jak i w wieku późniejszym (McGuire, 1953).

Pozycja społeczno-ekonomiczna. Dzieci cieszące się popularnością pochodzą przeważnie, bez względu na wiek, z rodzin o wyższej kulturze i o korzystniejszych warunkach społecznych i ekonomicznych. Dzieci najmniej popularne pochodzą natomiast z rodzin o mniej korzystnej pozycji społeczno-ekonomicznej (Hardy, 1937: Bonney, 1944, 1947: Grossmann i Wrighter, 1948: McDonald i inni, 1949). Istnieje ścisła korelacja między społecznym uznaniem dziecka a pozycją zawodową ojca (Morgan, 1946: Bossard, 1954). Mniej więcej w piątej albo szóstej klasie pozycja społeczno-ekonomiczna odgrywa w uznaniu społecznym większą rolę niż w klasach niższych i rola jej wzrasta wraz z wiekiem dziecka (Neugarten, 1946). Dziecko z biedniejszej warstwy społeczno-ekonomicznej może cieszyć się dużym uznaniem rówieśników tylko wtedy, gdy przyjmuje wartości i formy zachowania się swoich kolegów z warstw bogatszych. Jeśli czyni to pomyślnie, daje się poznać jako członek „wspinający się w górę” i zdobywa więcej uznania rówieśników niż dziecko z biedniejszej warstwy społeczno-ekonomicznej, które nie stara się przyjąć wzorów grup bogatszych albo też robi to bez rezultatów (McGuire i Clark, 1952).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>