Dyskryminacja – kontynuacja

Dziecko przejmuje uprzedzenia częściowo od swego środowiska rodzinnego, częściowo od sąsiedztwa i społeczności lokalnej, w której żyje, wreszcie od towarzyszy zabawy. Stwierdzono, że chłopcy uprzedzają się w większym stopniu niż dziewczynki, dzieci z południa bardziej niż dzieci z północy, dzieci z biedniejszych grup społeczno-ekonomicznych bardziej niż dzieci z bogatszych grup, wreszcie dzieci mające mniej kontaktów społecznych z grupami, przeciwko którym istnieje uprzedzenie, uprzedzają się bardziej niż dzieci, które mają liczne kontakty. Dzieci wychowywane w rodzinach, w których panują autorytatywne metody wychowawcze, są bardziej szorstkie i nietolerancyjne w swoich postawach niż dzieci z rodzin, w których metody wychowawcze są bardziej demokratyczne. Spośród wszystkich czynników, mających wpływ na stopień uprzedzenia dziecka, najważniejszym jest osobowość dziecka. Stwierdzono, że dzieci wykazujące wysoki stopień uprzedzeń są szorstkie, nie- łiberalne i nietolerancyjne, przeważnie mają poczucie nieodpowiedniości, niższości i niepewności. Często pochodzą ‚one z rodzin rozbitych, nieszczęśliwych albo też z rodzin, w których czują się niekochane i niepożądane (Frenkel-Brunswik, 1948, 1951: Mackenzie, 1948: Ackerman i Jahoda, 1950: Goff, 1950: Gough i inni, 1950: Gruesser, 1950: Lindsey i Rogolsky, 1950: Mussen, 1950: Pearl, 1950: Razran, 1950: Zeligs, 1958: Shyatte i Schaeffer, 1951: Mead, 1951: Vosk, 1953: Wieder, 1954),

Uprzedzenie wpływa ujemnie na dziecko, które jest już uprzedzone. Staje się ono nieraz ofiarą swego uprzedzenia. Uprzedzenie sprawia, że dziecko jest szorstkie, nietolerancyjne, okrutne i mściwe w swoim zachowaniu się, a te jego właściwości mogą się rozszerzać i często rozszerzają się na stosunki z ludźmi, wobec których nie ma ono uprzedzeń. Dzieci, wobec których inni są uprzedzeni, dochodzą do przekonania, że środowisko społeczne jest wrogo do nich nastawione (Vander Werf, 1951), Dzieci te narażone są na pokpiwanie, dokuczanie, tyranizowanie, fizyczną agresję, przy czym ignoruje się je i odbiera ulubione przedmioty. Niektóre reagują na takie traktowanie wycofaniem się z grupy społecznej: inne stają się bardzo agresywne, co ma być formą samoobrony: jeszcze inne kierują swój wrogi stosunek przeciwko społeczeństwu w ogóle i stają się potencjalnymi przestępcami. Względnie mało dzieci dyskryminację swą przyjmuje obojętnie, co miałoby być prowokacją mającą ukazać innym własną wartość (Goff, 1949, 1950: Brid i inni, 1952: Mussen, 1953).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>