Dyscyplina w stosunku do dziecka – ciąg dalszy

Zakłada się, że skuteczne metody dyscyplinarne uniemożliwiają powtórzenie niepożądanego zachowania się. Gdy spytano dzieci, jak’się czuły, kiedy zostały ukarane, większość mówiła, że czuły się nieszczęśliwe i pamiętały fizyczny ból. Bardzo mało dzieci mówiło o uczuciach skruchy lub o postanowieniu poprawienia się w przyszłości (Radke, 1946). Badania dorastającej młodzieży i dorosłych wykazały, że skutki stosowania kar są trwałe i oddziaływają zarówno na osobowość, jak i na zachowanie się jednostki starszej. Dyscyplina bardzo surowa łączy się często ze złym przystosowaniem się do środowiska, nieszczęściem i przestępczością (Stogdill, 1937). U dzieci, które w dzieciństwie utrzymywane były w bardzo surowej dyscyplinie, zauważono następujące cechy charakterystyczne:

– 1. Niechęć do rodziców, którą okazywały niegrzecznym odpowiadaniem im, irytowaniem się i wstydzeniem się rodziców.

– 2. Wojownicze nastawienie, przeniesione ze stosunku do rodziców na stosunki z innymi osobami, które przybiera różne formy: przekonania, że nauczyciele są niesprawiedliwi, kłótnie z przyjaciółmi oraz uprzedzenia do niektórych ludzi.

– 3. Infantylna zależność przejawiająca się w nieśmiałości, niechęci do jedzenia, ciekawości spraw seksualnych, pragnieniu, żeby być znowu małym, i niezdolości do decydowania o przyszłym zawodzie.

– 4. Złe przystosowanie się społeczne, uwidaczniające się w nieprzyjemnych przezwiskach i w odczuwaniu dokuczliwego postępowania towarzyszy.

– 5. Skłonność do wykroczeń, poczuwania się do winy, martwienia się i lękania (Watsen, 1934).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>