CHARAKTERYSTYCZNE CECHY ZABAWY DZIECIĘCEJ CZ. II

W zabawie klockami wyróżniamy cztery różne fazy. Z początku dziecko jedynie podaje, nosi i gromadzi klocki w nieregularnych stosach: w drugim okresie zaczyna układać rzędy i wieże: w trzecim – rozwija technikę budownictwa, posługując się różnymi wzorami: w czwartym dziecko inscenizuje i reprodukuje budowle rzeczywiste (Johnson. 1933). Również w rysunkach dziecka wyróżnia się określone fazy. Poczynając od bazgrania i kropkowania ołówkiem w pierwszym roku, w ósmym dziecko komponuje już obrazy (Bell, 1952). Istnieją również zabawy sezonowe, ulubione w poszczególnych porach roku, jak na przykład jeżdżenie na wrotkach na wiosnę i piłka nożna w jesieni (Sullenger i inni, 1953).

Zmniejszanie się liczby zabaw wraz z wiekiem. Późne dziecięctwo jest często nazywane „wiekiem zabawy” nie dlatego, że w tym okresie więcej czasu poświęca się zabawie, jak mogłaby to sugerować nazwa, lecz ponieważ w tym czasie pojawia się większa różnorodność zabaw niż w innych okresach. Jest to okres, w którym występują równocześnie zabawy charakterystyczne dla okresu dziecięctwa i okresu dojrzewania. W konsekwencji jest całkiem naturalne, że dziecko dziewięcioletnie bawi się lalkami, kolejką lub innymi zabawkami okresu dziecięctwa i w tym samym czasie interesuje się sportem, uprawianym w szkole średniej i wyższej, takim jak palant, koszykówka lub piłka nożna. Zarówno u chłopców, jak i u dziewczynek najmniejsza liczba zabaw przypada na okres między czwartym a szóstym rokiem życia, największa między siódmym a dziewiątym, pomiędzy dziesiątym a trzynastym następuje spadek zainteresowania zabawami (Conn, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>