Cechy zapewniające popularność

Dziecko opuszczone przez innych zaczyna sprawiać trudności swoim zachowaniem się (Northway, 1946). Usiłując wejść do grupy, która je wyobcowała, rozwija szereg społecznie nieprzyjętych form zachowania się, które w połączeniu z jego niepopularnością tym bardziej usuwają je poza grupę. Oprócz tego nabiera ono cech samoluba myślącego więc- cej o sobie niż o innych. Wyklucza to współdziałanie utrudniając, jeśli nie uniemożliwiając, późniejsze uznanie społeczne (Kidd, 1951). Okazało się, że dzieci nie mające uznania u rówieśników są pełne względów dla tych, które cieszą się dużym uznaniem, i dla tych, które są nowicjuszami w klasie. Nie cenią zaś tych, które, podobnie jak oni, nie mają uznania u rówieśników. Dzieci cieszące się uznaniem cenią inne dzieci, mające duże uznanie, lecz nie cenią tych, które mają małe uznanie lub choćby tylko nieco mniejsze niż one, albo które są w klasie nowicjuszami. W komentarzu tych wyników zauważono istnienie w społecznej hierarchii „rodzaju poszczerbionego porządku” (peck order) (Forshay, 1951).

Cechy zapewniające popularność. Cechy, które zapewniają dziecku popularność i uznanie, zmieniają się w zależności od w i e k u i charakteru grupy (Tuddenham, 1951: Garrison, 1952). Spośród pierwszoklasistów dzieci spokojne, nie wyróżniające się cieszą się większą popularnością niż dzieci aktywne, gadatliwe i agresywne (Tyler, 1951). Natomiast w klasie trzeciej dzieci spokojne łatwo uchodzą uwagi, a dzieci, które z powodu niewłaściwego zachowania się często są upominane przez nauczyciela mają nieraz u rówieśników opinię, że zachowują się w sposób właściwy (Bonney, 1947: Brieland, 1952). Kryteria uznania są różne w zależności od społeczno-ekonomicznej pozycji grupy. Chłopcy z biedniejszych grup społeczno-ekonomicznych cieszą się większym szacunkiem rówieśników, gdy niezbyt ściśle stosują się do wzorów zachowania się dorosłych: chłopcy z zamożniejszych grup społeczno-ekonomicznych zyskują natomiast szacunek, gdy ściślej stosują się do wzorów osób dorosłych (Pope, 1953). Jeśli chodzi o cechy zapewniające uznanie, istnieją również pewne różnice w obrębie płci. Chłopcy szanują „prawdziwych chłopców”, takich, którzy odznaczają się żądzą przygód, zdecydowaniem, sprawnościami sportowymi. Dziewczęta do piątej klasy podziwiają „małą panienkę”, spokojną i trzymającą się w rezerwie: później zmieniają swoje upodobanie i mają większe uznanie dla typu „dzikuski” (Tuddenham, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>