Category Dzieci

TYPY ZABAW

Sposób bawienia się dziecka zależy w dużej mierze od jego wieku. W różnych okresach przeważają różne formy zabawy. Forma danego typu zabawy zależy od wieku dziecka i poziomu jęgo rozwoju. Ulubione Py zabaw okresu dziecięcego przedstawiają się następująco.

czytaj dalej

Bezpośredniość zabawy dziecięcej

Zwiększanie się z wiekiem czasu poświęcanego poszczególnej zabawie. Ponieważ małe dzieci słabo koncentrują uwagę, dlatego bawią się coraz to inną zabawką i często zmieniają rodzaj zabawy. W rezultacie, jeśli chce się utrzymać zainteresowanie dzieci, trzeba im dostarczyć dużej ilości zabawek. Dwuletnie dzieci na przykład mogą skupić się na jednej zabawie przeciętnie 6,9 minuty, dzieci pięcioletnie 12,6 minuty (Van Al- styne, 1932). W miarę przybywania lat, czas spędzany na jednej czynności jeszcze wzrasta (Bridges, 1929). Jeśli materiał, którym się dzieci bawią, jest dla nich interesujący, dzieci przedszkolne będą trwały przy zabawie nawet wtedy, kiedy zabawa jest dla nich trudna (Wilson, 1955).

czytaj dalej

Zmniejszanie się z wiekiem czasu poświęcanego zabawom

Pomiędzy drugim a szóstym rokiem życia dzieci najchętniej bawią się klockami, wodą, używają materiałów graficznych, interesują się zabawami inscenizacyjnymi, malowaniem, muzyką i rytmem (Hartley i inni, 1952). W tym czasie zabawa dziecka jest twórcza, udramatyzowana, fantastyczna, pomysłowa, a jej motywy powtarzają się (Reece, 1954).- Podczas trzech pierwszych lat szkolnych kładzie się raczej nacisk na zabawy wymagające aktywności ciała, działania i ruchu niż na czynności intelektualne lub estetyczne. W tym czasie tylko niewiele dzieci interesuje się czytaniem lub muzyką (Jersild i Tasch, 1949). U dzieci ośmioletnich zaobserwowano przeciętnie 40,11 różnych czynności zabawowych, zajmujących ich uwagę w ciągu jednego tygodnia, podczas gdy u osób dwudziestodwuletnich i starszych – tylko 17,71 (Lehman i Witty, 1927a). Zabawy społeczne, obejmujące zabawy z innymi dziećmi, również zmniejszają się z wiekiem. U dzieci w wieku I1 Iz roku spotykamy przeciętnie 27 tego rodzaju zabaw, 21 w wieku lat IIV2 i 13 w wieku I6V2 roku (Witty, 1931).

czytaj dalej

Wzmocnienie uznania społecznego dziecka – ciąg dalszy

Aby wzmocnić uznanie społeczne dziecka wśród rówieśników, trzeba zmienić jego pojęcie o samym sobie, o grupie i o czynnościach społecznych, a także pojęcie grupy o dziecku. Pojęcia te wiążą sią ściśle ze sobą, przy czym pierwsze zależy od drugiego. Starano się bardzo zwiększyć uznanie społeczne dziecka u jego rówieśników i osiągano znaczne wyniki. Starania te polegały na stwarzaniu warunków, w których grupa poznawała bliżej dziecko bojaźliwe i nieprzystępne dając mu możność pracy i zabawy z dziećmi w grupie: osiągano to dzięki odpowiednim urządzeniom w klasie, planom grupy i dzięki zmianie przywódców. Dziecku, które nie umie dostosować się do działalności grupy rówieśników, trzeba w tym pomóc. Dyskusje w klasie o popularności i o skutkach jej braku pomagają dzieciom lepiej zrozumieć tych, których uważano za wyrzutków, i uczą dla nich tolerancji (Osburne, 1937: Fitę, 1940: Elliott, 1942: Nadelsky, 1952: Rosenthall, 1952: Sandman, 1952: Wilkins, 1952: Hayes i Conklin, 1953: Kinney, 1953: Spector, 1953: Brown, 1954). Jeśli chodzi o dzieci społecznie odosobnione ze względu na ich niższą pozycję grupową, grupa może uczyć się większej tolerancji dla nich przez bezpośrednie lub pośrednie kontakty z nimi (Hayes i Conklin, 1953).

czytaj dalej

Snobizm

W późniejszych latach dziecięctwa dzieci nie tylko lepiej rozumieją zachowanie się, motywy działania i uczucia innych, lecz zaczynają uświadamiać sobie różnice klasowe, pozycję społeczno-ekonomiczną i znaczenie tych czynników dla uznania społecznego (Stendler, 1949: Hollingshead, 1949: Centers, 1950). Ma to częściowo znaczenie dla rozwoju zdolności przewidywania i oceny społecznej, pojawiających się w tym wieku. Zaznacza się również wzrost dobrego samopoczucia albo odkrywania samego siebie. Dziecko najpierw uczy się rozumieć zachowanie się innych, a potem dopiero zdolne jest widzieć siebie tak, jak inni je widzą. Jednak dla skutecznego przystosowania się społecznego, wnikanie w siebie jest tak samo ważne, jak wnikliwość społeczna (Rogers, 1948: Jersild, 1951, 1952, 1954: Ausubel i inni, 1952: Dymond i inni, 1952: Tarwater, 1953: Taft, 1955).

czytaj dalej

Wpływ telewizji na pracę szkolną dziecka

Ponieważ dziecko ma ograniczony czas wolny, oglądanie telewizji odbywa się kosztem czasu przeznaczonego na inne czynności. W rezultacie dziecko ma mniej czasu na inne formy rozrywek, a zwłaszcza na zabawy na wolnym powietrzu i na zabawy z innymi dziećmi (Maccoby, 1951: Evry, 1952: Weathers, 1954). Chodzi rzadziej do kina (Coffin, 1948: Svanson i Jones, 1951: Witty, 1951a, 1952, 1955: Seagoe, 1952) i mniej słucha radia (McDonagh, 1950: Swanson i Jones, 1951: Witty, 1951a, 1952: Seagoe, 1952). Mniej również czyta, a nawet mniej niż poprzednio poświęca czasu komiksom. Czytanie książek wywiera na ogół silniejszy wpływ niż czytanie czasopism i gazet (Coffin, 1948: Swanson i Jones, 1951: Witty, 1951a, 1952, 1955). Oglądany program telewizyjny wpływa prawdopodobnie dodatnio na dobór lektury (Dempsey, 1954: Greenaway, 1954: Wells i Lynch, 1954: Morgan, 1955).

czytaj dalej

Popularność w grupach dziecięcych

Powodzenie. Według powszechnego mniemania, „nic nie przynosi większych korzyści niż powodzenie”. Zazwyczaj ci, którzy cieszą się dużym powodzeniem, wykazują przewagę nad tymi, którzy mają mniejsze, albo którzy nie umieją wywołać wrażenia, że mają takie powodzenie, jak inni. Czynnik ten w dużym stopniu decyduje o tym, kto zdobędzie popularność, a kto nie (Kuhlen i Lee, 1943), Opinia o dziecku i jego pozycja w grupie są zdeterminowane częściowo jego aktualnym zachowaniem się, a częściowo wyobrażeniem, jakie mają o nim inne dzieci, i tym, co sądzą o grupie społecznej, do której ono należy (Morgan, 1946). To znaczy, że opinię, jaką dziecko raz zdobyło na podstawie tego, co inni o nim sądzą, trudno jest zmienić. Dziecko uznane przez grupę pozostaje uznane, a dziecko wyobcowane pozostaje wyrzutkiem grupy. Nawet wtedy, gdy wyrzutki mają jakieś poparcie, nie zdobywają większej popularności (Singer, 1951). Przy wyborze przyjaciół starsze dzieci częściej niż młodsze biorą pod uwagę opinię o jednostce, jaka istnieje wśród członków grupy (Staker, 1948).

czytaj dalej

Pojęcia są kumulacyjne

Rysunki dziecięce świadczą o tym, że dziecko najpierw spostrzega raczej całość niż część tej całości bez powiązania z nią (Hildreth, 1944). Gdy dziecko jest starsze spostrzega więcej szczegółów i przedmiotów pozostających w stosunku ze sobą niż wtedy, gdy było młodsze. Wtedy również zdecydowanie wzrasta dokładność w jego spostrzeżeniach. W większości wypadków dziecko w swoich rysunkach daje pewne tło. Fakt ten wskazuje na to, że dziecko ma tendencję do spostrzegania całości, mimo że pewne cechy rzeczy wyodrębniają się i bardziej rzucają się w oczy niż inne (Hurlock i Thomson, 1934). To, co dziecko spostrzega, jest podkreślone w szczegółach jego rysunków. Przedstawia to rysunek 51.

czytaj dalej

Rola inteligencji w zabawie dziecka

Zabawy dzieci starszych o wysokiej i niskiej inteligencji różnią się między sobą i różnice te stają się z wiekiem bardziej widoczne. W porównaniu z dziećmi mniej inteligentnymi dzieci inteligentne interesują się większą liczbą zabaw i więcej im poświęcają czasu (Lehman i Witty, 1927, 1927a, 1928: Boynton i Ford, 1933). Dzieci inteligentne są bardziej samotne i mniej w zabawach uspołecznione, spędzają więcej czasu na czytaniu i rzadziej niż dzieci o przeciętnej inteligencji biorą udział w zabawach, wymagających wysiłku fizycznego. Dzieci inteligentne o wiele mniej interesują się grami i sportem niż dzieci przeciętnie inteligentne, więcej natomiast rozrywkami umysłowymi, takimi jak karty, zagadki itp. (Terman, 1925: Lehman i Witty, 1928: Boynton i Ford, 1933). Lubią kolekcjonować i mają więcej swoich ulubionych zajęć niż dzieci mniej inteligentne (Boynton, 1941).

czytaj dalej

Przyczyny interesowania sią komiksami

Nie wszystkie dzieci czytają komiksy dla tych samych powodów. Istnieją jednak pewne powody zainteresowania komiksami, które są prawie powszechne u dzieci w tym samym wieku. Wartość komiksów, według Bendera (1944), podobnie jak folkloru w dawnych czasach, polega na tym, że one „..służą jako środek ożywiający dziecięcy świat fantazji i w ten sposób pomagają dzieciom rozwiązać indywidualne i społeczne problemy związane nieodłącznie z ich życiem”. Gdyby komiksy sprowadzić do rzeczywistości, komentuje dalej Bender, „…byłyby groźniejsze i wywoływałyby łąk, ponieważ nie rozwiązują problemu agresji w świecie”.

czytaj dalej