Bezpośredniość zabawy dziecięcej

Zwiększanie się z wiekiem czasu poświęcanego poszczególnej zabawie. Ponieważ małe dzieci słabo koncentrują uwagę, dlatego bawią się coraz to inną zabawką i często zmieniają rodzaj zabawy. W rezultacie, jeśli chce się utrzymać zainteresowanie dzieci, trzeba im dostarczyć dużej ilości zabawek. Dwuletnie dzieci na przykład mogą skupić się na jednej zabawie przeciętnie 6,9 minuty, dzieci pięcioletnie 12,6 minuty (Van Al- styne, 1932). W miarę przybywania lat, czas spędzany na jednej czynności jeszcze wzrasta (Bridges, 1929). Jeśli materiał, którym się dzieci bawią, jest dla nich interesujący, dzieci przedszkolne będą trwały przy zabawie nawet wtedy, kiedy zabawa jest dla nich trudna (Wilson, 1955).

Bezpośredniość zabawy dziecięcej. Zabawa małych dzieci jest spontaniczna i bezpośrednia. Dziecko bawi się wtedy, kiedy.chce, i zabawami takimi, jakimi chce, bez względu na czas i miejsce. Dziecku nie potrzebne jest do zabawy specjalne wyposażenie. Często więcej przyjemności sprawia mu zabawa przedmiotami należącymi do osób dorosłych niż swoimi zabawkami. Dziecko nie potrzebuje również do zabawy spec- jalnego ubrania. Bawi się równie dobrze w swoim najlepszym ubraniu, jak i w ubraniu do zabawy. Nie odczuwa w tym wieku potrzeby zarezerwowania specjalnego miejsca na zabawę: nie ustala sobie czasu na zabawę, jak to czynią dorośli.

W okresie dojrzewania zanika w znacznej mierze spontaniczność zabawy i stopniowo zostaje ujęta w pewne formy. W wieku organizowania się grup dziecko odczuwa potrzebę posiadania specjalnego ubrania, jak na przykład do palanta, specjalnego wyposażenia, na przykład piłki tenisowej zamiast piłki gumowej i specjalnego miejsca do zabawy, jak na przykład boiska lub kortu tenisowego. Są to rzeczy dla niego istotne. Dzieci ustalają rodzaj zabawy, termin spotkania i oczekują, że każdy z graczy zjawi się punktualnie, by nie sprawić kłopotu innym graczom. Ta dążność do ujęcia zabawy w pewne formy wzrasta z każdym rokiem, co w rezultacie powoduje, że w okresie dojrzewania zabawa jest rzeczą poważną, a nie czynnością przypadkową i nieustaloną, w jakiej znajdują przyjemność małe dzieci.

Zmniejszanie się roli czynnika fizycznego w zabawie w miarę rozwoju dziecka. Zabawa w wieku dojrzewania nie wymaga dużego wkładu energii fizycznej. Stanowi to wybitny kontrast z bardzo aktywną zabawą małych dzieci. Rozrywki w okresie dojrzewania różnią się także bardzo od zabaw w okresie późniejszego dziecięctwa, w którym dzieci wolą gry i sporty typu jak najbardziej czynnego niż zabawy siedzące, pokojowe, które są tak popularne w okresie adolescencji. Podczas pierwszych trzech lat szkolnych dzieci wolą zabawy żywe (.Jersild i Tasch, 1949). Od klasy 4 aż do końca klasy 8 najpopularniejszymi rozrywkami są: słuchanie radia, chodzenie do kina, czytanie, słuchanie, muzyki, jeżdżenie na wrotkach i różne gry (Sullenger i inni, 1953).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>