Monthly Archives Listopad 2015

Muzyka

Bardzo powszechne u małych dzieci jest wytwarzanie muzyki bądź to uderzaniem w klawisze instrumentu muzycznego, bądź to trąbieniem lub nastawianiem gramofonu czy radia. Dzieci bardzo lubią słuchać, jak gra ktoś inny, lecz o wiele większą radość sprawia im ich własna muzyka, mimo że jest gorszej jakości. Lubią także rytm i taniec, który niewiele u nich różni się od chodzenia w takt muzyki. Ponieważ muzyka we wszystkich formach, jakie są dziecku dostępne, stanowi zarówno przyjemny, jak i zdrowy przejaw ekspresji, jest bardzo popierana przez rodziców, a także przez wychowawców w żłobkach i przedszkolach.

czytaj dalej

Niezstąpienie jąder do moszny

U pewnej liczby noworodków płci męskiej jedno lub dwa jądra nie leżą w mosznie (worku skórnym, w którym normalnie spoczywają), ale są ulokowane wyżej, w pachwinie lub w dolnej części brzucha. W wielu przypadkach jądra zstępują do moszny wkrótce po urodzeniu. Czasami niedokładne badanie może wskazywać na niezstąpienie, choć faktycznie są już obniżone. Polega to na tym, że nawet niewielkie bodźce zewnętrzne powodują u niektórych osobników cofanie się jąder do podbrzusza.

czytaj dalej

Robienie lewatywy

Lewatywy, czopki i środki przeczyszczające były do niedawna bardzo często zapisywane przez lekarzy albo stosowane przez rodziców bez zalecenia lekarskiego. Sądzono – choć nie było to potwierdzone naukowo – że obstrukcja sprzyja rozwojowi choroby i wszelkie postępowanie lecznicze nie może być skuteczne bez uprzedniego wyczyszczenia jelit. (Pamiętam z dzieciństwa, że nasz domowy pediatra, wzywany w związku z chorobą, rozpoczynał listę swoich zaleceń od rycyny, którą i ja, i rodzeństwo natychmiast zwracaliśmy.) Obecnie uwolniliśmy się na szczęście od tej obsesji. Uciekamy się nadal do tych metod, ale rzadko. Na przykład lewatywę zleca się w przypadku wyjątkowo ciężkiego iJx>lesnego ataku kolki u miesięcznego czy dwumiesięcznego niemowlęcia. Czopki zakłada się, gdy malutkie dziecko po przykrych doświadczeniach boi się twardych, bolesnych wypróżnień i nie chce przeć na stolec. Środki przeczyszczające podaje się, przygotowując pacjenta do zdjęcia rentgenowskiego brzucha.

czytaj dalej

Nagradzanie dziecka

Nagrody. Zwrócenie szczególnej uwagi na karę doprowadza do niedoceniania wartości stosowania nagród w celu utrzymania dziecka w karności. Jeżeli chce się nauczyć dziecko, jak ma postępować w sposób społecznie pożądany, trzeba stosować nagrody. Należy je stosować w celu wytworzenia przyjemnych skojarzeń z pożądanym czynem. Lecz nagradzać, to nie znaczy stosować „przekupstwa”, które nie mają powiązania z czynem.

czytaj dalej

Pojęcia przestrzeni u dzieci – ciąg dalszy

Percepcja odległości, kierunku i wielkości doskonali się przez ćwiczenie. Urządzenia przedszkolne, zabawki, jak na przykład koraliki do nawlekania, klocki, walce, drewniane formy, loteryjki, sześciany, rowery trójkołowe, sanki i statki, wszystko to daje dziecku sposobność do mierzenia i używania określeń „długi” i „krótki”. W przedszkolu i szkole dziecko poznaje znaczenie cali ”, jardów3, funtów1 i różnych standardowych miar przestrzeni i wagi, chociaż pojęcia te mogą być do tego stopnia niepełne, że trudno je dziecku zastosować do swoich doświadczeń dnia codziennego.

czytaj dalej

Ulubione telewizyjne programy dzieci

Ulubione programy telewizyjne są bardzo podobne do ulubionej lektury, filmów i programów radiowych (Lyness, 1952: Seagoe, 1952). Jednakże dziecko nie zawsze może oglądać swe ulubione programy, ponieważ najczęściej musi oglądać to, co jest nadawane wtedy, gdy ono jest wolne od zajęć (Seagoe, 1952a). Dzieci przedszkolne lubią proste opowiadania o zwierzętach i znanych im postaciach ludzkich, lubią muzykę, rysunki i zabawne historie. Dzieci z pierwszej i drugiej klasy {6 i 7 rok życia) lubią przedstawienia kukiełkowe, cow- bojskie, tajemnicze, humor, sytuacje z życia rodzinnego i programy konkursowe z wręczaniem nagród. W klasie trzeciej i czwartej (8 i 9 rok życia) wzrasta zainteresowanie programami fantastycznymi, na przykład o rakietach i lotach międzyplanetarnych, rozmaitego rodzaju przedstawieniami, opowiadaniami detektywistycznymi i tajemniczymi, sztukami dramatycznymi i muzyką. Dzieci klasy piątej i szóstej (10-11 rok życia) mają podobne zainteresowania, jak dzieci niższej klasy, lecz lubią również programy z dziedziny nauki i sportu. Każdy wiek ma swój szeroki zasięg zainteresowań, które znajdują wyraz w wyborze ulubionych tematów (Fogler, 1953). Opowiadania, komedie, karykatury, muzyka są popularne w każdym wieku (Scott, 1953).

czytaj dalej

Pojęcia liczby u dzieci

Dziecko wkrótce potem, gdy zaczyna mówić, używa słów określających liczby, lecz rzadko zna ich znaczenie. Pomiędzy drugim a trzecim rokiem życia używanie tych słów ma po prostu formę powtarzania, „jak papuga”. Trudno określić, co te liczby dla dziecka rzeczywiście znaczą i kiedy umie ono używać ich w sposób pełnoznaczny. Rozwój pojęć liczby, podobnie jak innych pojęć, wydaje się być funkcją wieku i rozwoju wykształcenia dziecka (Douglass, 1925: Long i Welch, 1941). Terman i Merrill (1937) przekonali się, że przeciętne dziecko czteroletnie umie policzyć dwa przedmioty: przeciętne dziecko pięcioletnie umie policzyć cztery: a przeciętne dziecko sześcioletnie umie policzyć dwanaście przedmiotów.

czytaj dalej

KARNOŚĆ CZ. II

Aby określić, jak wielkie zmiany nastąpiły w metodach kształcenia karności w ostatnich latach, Radke (1946), na podstawie wypowiedzi rodziców, porównał metody dyscypliny praktykowane przez rodziców dzieci przedszkolnych z dyscypliną stosowaną przez ich dziadków. Porównanie wykazało, że istnieje ogólna dążność w kierunku złagodzenia kar, zmniejszenia despotyzmu i nierozsądnej uczuciowości oraz w kierunku stosowania zaleceń psychologów. W ostatnich latach obserwuje się przypadki złego zrozumienia i pomieszania znaczeń pojęcia karności, co oczywiście odbija się na wychowaniu dzieci. W wyniku tego dzieci wzrastają w społeczeństwie, w którym stosunek do karności jest niekonsekwentny i różny u poszczególnych osób, w poszczególnych domach i szkołach (Geisel, 1951).

czytaj dalej

Przyczyny pojęć błędnych

Źródłem największych trudności, wynikających z błędnych pojęć, są stosunki społeczne (Russel, 1953). Dziecko, które źle interpretuje to, co mówią lub robią inni, nie będzie umiało przystosować się do nich we właściwy sposób. Dzieci, które nie spostrzegają dokładnie własnej pozycji w grupie, będą miały większe trudności w społecznym przystosowaniu się, niż gdyby ich błędy ograniczały się do niewłaściwej percepcji pozycji innych. Jednakże dla dobrego społecznego przystosowania się, dziecko powinno znać dokładnie nie tylko własną pozycję w grupie, lecz również pozycję różnych dzieci w obrębie tej grupy (Ausubel i inni, 1952). Chłopcy wykazują większą tendencję do niedoceniania siebie niż dziewczynki. Nie znaczy to bynajmniej, że dziewczynki lepiej przystosowują się niż chłopcy. Tendencja do przeceniania siebie jest u dziewczynek raczej formą kompensacji poczucia niższości w stosunku do chłopców (Tschechtelin, 1945).

czytaj dalej

Technika przewodzenia w grupach dzieci

W interesującym porównaniu grupy czwartoklasistów ukazano różnice charakterystycznych cech przywódców i nieprzywódców, U przywódców stwierdzono cechy osobowości spotykane najczęściej u przywódców dorosłych, takie jak niezawodność, zdolność wykonania zleconego zadania, pomysłowość i pewność siebie. Okazało się, że przywódcy to nie są dzieci agresywne, lecz spokojne, układne i zdolne, a inteligencja nie jest tu tak ważnym czynnikiem, jak nawyki zachowania się w klasie. Przywódcy byli w klasie bardzo uważni, stosowali się do zaleceń, byli pomysłowi i niezawodni, dawali sobie radę w pracy. Odznaczali się pewnością siebie, zdolnością do współdziałania, stałością uczuć, grzecznością, humorem i znaczną wnikliwością albo zrozumieniem woli grupy. Im lepiej było dziecko przystosowane, tym większą miało szansę zdobycia uznania jako przywódca. W przeciwieństwie do dzieci- przywódców, dzieci, których nie wybierano na przywódców, okazały się uczuciowo niedojrzałe, co wyrażało się w tym, że dąsały się albo płakały, gdy przeciwstawiano się ich woli: wyniki ich pracy były słabe nawet wtedy, gdy pod względem ilorazu inteligencji dorównwaly dzieciom wybieranym na przywódców: starały się o zdobycie uznania dla siebie, wykazując równocześnie tendencje antyspołeczne, nerwowe zachowanie, agresywność i słabą zdolność do współdziałania w grupie: przejawiały mało energii psychicznej i inicjatywy i były słabiej przystosowane społecznie niż przywódcy (Mason, 1952). Nawet jako dziecko przywódca musi uwzględniać potrzeby członków grupy i działać tak, aby zaspokoić jak największą liczbę tych potrzeb, a zwłaszcza najważniejsze (Bell i Hall, 1954). Stogdill (1948) uogólnia to w sposób następującym „…każda osoba, która zajmuje stanowisko przywódcy, przewyższa w pewnym stopniu przeciętnych członków grupy pod względem uspołecznienia, inicjatywy, stałości, różnych umiejętności, pewności siebie, czujności na rozmaite sytuacje i wglądu w nie, zdolności współdziałania, popularności, niezawodności i łatwości słowa”.

czytaj dalej